يعنى گفت خداى تعالى بعد از دعاء ابراهيم : كسى كه ايمان آورده باشد پس روزى مىدهم او را روزى بسيار ، هم در دنيا و هم در آخرت ، و كسى كه كافر شده باشد پس متمتع ميسازم او را تمتعى اندك كه آن روزى دنياست ، و حاصل كلام اينست كه حق تعالى بابراهيم گفت كه هر چند تو روزى براى مؤمنين مكه طلب كردهاى اما چون رزق و روزى دنيوى رحمتى است عامه مر مؤمن و كافر را كه منع آن از احدى شايسته نيست ، بنا برين در دنيا هم بمؤمن روزى مىدهم و هم بكافر ، اما تفرقه در ميان ايشان اين است كه مؤمنان را روزى بسيار مىدهم كه آن روزى دنيوى و اخروى است ، و كافران را روزى كم مىدهم كه آن روزى دنيويست ، و از روزى آخرت و ثواب آن جهان بهره ندارند چنانچه ميفرمايد كه :
ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ
پس مضطر ميسازم او را يعنى برانم او را بجبر بسوى عذاب آتش دوزخ
وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
و بد محل بازگشت است دوزخ .
فى تفسير العياشى « عن على بن الحسين عليهما السلام فى قول ابراهيم :
رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
، ايانا عنى بذلك و أوليائه و شيعة وصيه ، قال : و من كفر فامتّعه قليلا ثم أضطره الى عذاب النار ، عنى بذلك من جحد وصيه و لم يتبعه من امّته ، و كذلك و اللَّه هذه الامة »
يعنى محمد بن مسعود عياشى در تفسير خود از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه : ما - ائمهء معصومين - را خواسته است ابراهيم از « من آمن » و دوستان خود و شيعيان و پيروان وصى خود را ، و خواسته است از « و من كفر » جاحدين حق وصى خود را و كسى كه تابع وصى او نشده باشد از امت او ، بعد از اين امام فرمودند كه : اينچنين است به خدا قسم حال امت پيغمبر آخر الزمان صلوات اللَّه عليه و آله كه هر كه از ايشان انكار حق وصى او كند و تابع وصى او نشود در آخرت به عذاب جهنم معذّب خواهد بود .
وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ
و نيز ياد كن آن حادثه را كه واقع شد