مبعوث خواهد شد و داد ما را از شما كافران خواهد خواست ، و شما را از اين بلاد بيرون خواهد كرد ، پس چون حضرت مبعوث شد اوس و خزرج ايمان آورده در مقام نصرت حضرت در آمدند و يهودان تصديق آن حضرت ننموده كافر شدند ، از اينست كه حق تعالى فرموده : «
وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ » .
در تفسير محمد بن مسعود عياشى از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه تفسير باطنى اين آيه چنين است كه
« فلما جاءهم ما عرفوا فى علىّ كفروا به »
و بعد از اين فرمودند كه مراد از « كافران » در «
فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ
» بحسب باطن قرآن « بنى اميّه » اند ، پس ظاهر آيه در شأن پيغمبر است و باطن آن در شأن ولى و وصىّ او امير المؤمنين عليه السّلام . و موافق اينحديث است آنچه در كلام اولياء مذكور است كه ولايت باطن نبوّتست .
بعد از اين حق تعالى در مذمت اختيار يهود دنيا را بر دين ميفرمايد كه :
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ
بد است آن چيزى كه فروختند به آن نفسهاى خود را و آن چيز
أَنْ يَكْفُرُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ
آنست كه كافر ميشوند بدانچه فرو فرستاده خداى تعالى براى موسى كه نبوت محمد حق و صدق است و تصديق آن بايد كرد و انكار آن مينمايند و ظنّ باطل ايشان اينست كه كفر بما أنزل اللَّه باعث خلاصى نفوس ايشان است از عقاب . و
فى الكافى و ايضا فى تفسير العياشى عن أبى جعفر عليه السّلام « نزلت هذه الاية على رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله هكذا : أن يكفروا بما انزل اللَّه فى على »
بَغْياً
بغى بمعنى حسد علت «
أَنْ يَكْفُرُوا
» است ، يعنى اين كفر و انكار از جهت حسد و رشك بردن است
أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ
أى على أن ينزل اللَّه ، يعنى بر اينكه نازل مىكند خداى تعالى
مِنْ فَضْلِهِ
از فضل و كرم خود
عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ
بر آن كس كه خواهد از بندگان خود ، چنانچه نازل كند قرآن را بر محمد كه از آن ظاهر شود نبوت او و فضل اهل بيت صلوات اللَّه عليه و آله .