با وجود ضمير « هو » كه راجع بر اخراج است حق سبحانه و تعالى اعادهء لفظ « اخراجهم » در آخر كرد و اقتصار ننمود بر اينكه بگويد «
وَ هُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ
» بدون لفظ اخراجهم زيرا كه اگر اينچنين ميفرمود هر آينه بعضى چنين ميفهميدند كه ضمير « هو » راجع بفدا است كه از لفظ « تفادوهم » مأخوذ ميگردد ، و بنا برين حاصل كلام چنين ميشد كه فديه ميدهيد شما حالكونى كه اين فدا حرام كرده شده است بر شما ، و در واقع حكم اينچنين نيست زيرا كه حرام اخراج است نه فدا ، اين تفسير وقتى است كه ضمير « هو » ضمير شأن نباشد چنانچه قبل از اين مذكور شد .
و همچنين در تفسير عسكرى عليه السّلام است كه حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله بعد از نزول اين آيه باصحاب گفت : آيا ميخواهيد خبر دهم شما را بجمعى از يهودان اين امت كه مشابه آن يهودان باشند ؟ گفتند : آرى ، حضرت فرمود : جمعى هستند كه خود را منسوب بملت من سازند و مع هذا تبديل سنن و شريعت من ميكنند و افاضل ذريت و بهترين اولاد من كه حسنين عليهما السلاماند ميكشند چنانچه اسلاف ايشان باعث قتل يحيى و زكريّا گشتند .
أَ فَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتابِ وَ تَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ
آيا پس ايمان مىآريد ببعضى از احكام توراة كه آن فديه است و كفران ميورزيد ببعضى كه آن قتل و اخراج است از ابو العاليه منقولست كه گفته : « اخذ عليهم ايضا الميثاق بانه ان اسر بعضهم بعضا تفادوهم »
فَما جَزاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذلِكَ مِنْكُمْ
پس نيست مكافات آن كس كه بكند اين عهد شكنى را از شما
إِلَّا خِزْيٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
مگر خوارى جزيه در زندگانى دنيا
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُرَدُّونَ إِلى أَشَدِّ الْعَذابِ
و در روز قيامت باز گردانيده شوند از صحراء محشر بسوى سختترين عذاب .
فى كتاب علل الشرائع انه سأل عبد اللَّه بن يزيد بن سلام رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فقال : اخبرنى عن القيامة لم سميت القيامة ؟ قال : لان فيها قيام الحق للحساب
وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
و نيست خداى تعالى غافل از آنچه ميكنيد شما مانند نقص عهد و غير آن ، پس بيقين شما را بجزاى خود خواهد رسانيد .