از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم طلب اذن ميكنند كه رجوع كنند به بيوت خود از روى بهانه جوئى
يَقُولُونَ
ميگويند
إِنَّ بُيُوتَنا
بدرستى كه خانهاى ما در مدينه
عَوْرَةٌ
خلل دارد يعنى در و ديوار آن استحكامى ندارد و ما را اجازت ده تا برويم و خلل آنها را اصلاح كنيم و نگاه داريم آن را از دشمنان تا شبيخون نكنند
وَ ما هِيَ بِعَوْرَةٍ
و حال آنكه خانهاى ايشان خللى ندارد بلكه مستحكم است و رفيع الجدران و رفيع الملجا و المكان
إِنْ يُرِيدُونَ
نميخواهند بدين استيذان
إِلَّا فِراراً
مگر گريختن ايشان از جنك يعنى غرض ايشان از اين قول فرار است نه استحكام ديار
وَ لَوْ دُخِلَتْ
و اگر درآمده شود در مدينه يا بيوت اهل نفاق يعنى لشگر كفار در آن درآيند
عَلَيْهِمْ
بر منافقان يعنى در آنجا هجوم كنند بر ايشان
مِنْ أَقْطارِها
از جوانب آن يعنى بيكبار در مدينه درآيند و گرداگرد ايشان فروگيرند
ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ
پس خواسته شوند فتنه را يعنى ايشان را دعوت كنند بشرك آوردن و مقاتله مسلمانان
لَآتَوْها
هر آينه بدهند بايشان آن فتنه را يعنى اجابت كنند سخن ايشانرا و مشرك گشته در مقابلهء اهل اسلام مقاتله آغاز كنند
وَ ما تَلَبَّثُوا بِها
و درنك نكنند به فتنه و اجابت آن در مدينه بعد از مرتد شدن
إِلَّا يَسِيراً
مگر زمانى اندك بلكه زود مشرك شوند و با اهل اسلام محاربه كنند و گويند معنى آنست كه لبث نكنند مگر اندك زمانى و همه مستاصل گردند
وَ لَقَدْ كانُوا
و بدرستى كه بودند بنو حارثه و بنو سلمه از روى انابت
عاهَدُوا اللَّهَ
عهد كردند با خداى
مِنْ قَبْلُ
پيش از اين روز يعنى در روز احد كه به جهت هول قتل فرار كرده بودند و بعد از آن نادم گشته عهد كردند كه هرگز
لا يُوَلُّونَ الْأَدْبارَ
پشتها را برنگردانند در كارزارها بلكه در جميع مواضع قتال ثابت قدم باشند و از حرب فرار ننمايند
وَ كانَ عَهْدُ اللَّهِ
و هست عهدى كه با خداى كردهاند
مَسْؤُلًا
پرسيده شده يعنى از وفا به آن سؤال خواهند كرد و بر نقص به آن جزا خواهند يافت حق تعالى تذكر عهد ايشان نموده يا ياد ايشان آورد تا آن را فرو نگذارند و به آن وفا كنند
قُلْ
بگو اى محمد منافقان را و ضعفاى اهل اسلام را به هيچ وجه
لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْفِرارُ
سود نميدهد شما را گريختن
إِنْ فَرَرْتُمْ
اگر بگريزيد
مِنَ الْمَوْتِ
از مرك
أَوِ الْقَتْلِ
يا بازگشتن يعنى خواه از مرك گريزيد و خواه از قتل كه فايدة بر آن مترتب نخواهد شد چه هر شخصى را لابد