و غوايت باشم حضرت فرمود كه مؤمن جهاد مىكند بشمشير خود و به زبان خود يعنى هجو كفار مىكند و در باب توحيد و موعظه سخن گوئيد و هر شعرى كه شما در شان كفار ميگوييد بر ايشان سختتر است از تير پس اين آيه نازل شد
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا
يعنى شعرا مطبوع سفيهانند و در همه بوادى سرگردانند مگر آنها كه ايمان آوردند
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
و كردند كردار شايسته يعنى پيغمبر را ستايش كردند و بهجو و مذمة كفار مشغول شدند و غير آن از اعمال صالحهء
وَ ذَكَرُوا اللَّهَ
و ياد كردند خداى را در اشعار خود
كَثِيراً
يادكردنى بسيار يعنى اكثر اشعار ايشان در تحميد و توحيد است و تحريص بر طاعت و تنبيه از غفلة
وَ انْتَصَرُوا
و انتقام كشيدند از مشركان
مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا
از پس آنكه ستمديده شده بودند به هجو يعنى هجو ايشان را بر ايشان رد كردند و حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را مدحت كردند و دين اسلام را ستايش كردند و اهل هجو خود را هجو نمودند و در خبر آمده كه چون كفار پيغمبر را هجو كردند فرمود چه منع مىكند كسانى را كه رسول خدايرا بشمشيرهاى خود يارى كنند از آنكه بر زبانهاى خود او را نصرت دهند حسان و ابن رواحه گفتند يا رسول اللّه ما اين كار را كفايت كنيم فرمود كه هجو كنيد كه جبرئيل با شماست كعب بن مالك روايت كرده كه رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم حسا بن ثابت را گفت هجو اهل شرك كن كه به حق آنكس كه نفس من بيد قدرت اوست كه آن سختتر است بر ايشان از تير حاصل كه حق تعالى اگرچه در آيه
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ
شعرا را در غرقاب غوايت انداخته و ايشانرا تشنه لب در وادى حيرت و ضلالت سرگردان ساخته اما بسيار از ايشانرا بواسطه صلاح عمل و صدق ايمان در زورق امان
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
نشانده بوسيله بادبان
وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً
بساحل خلاص و ناحيهء نجات رسانيده
وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا
و زود باشد كه بدانند آنان كه ستم كردند بكفر و افترى و هجو پيغمبر و يا نسبت شعر و كهانه يا به حضرت كه بعد از موت
أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ
بكدام مكان باز خواهند گشت مراد آنست كه منقلب ايشان آتش دوزخ خواهد بود يعنى مآل ايشان به عذاب شديد و عذاب اليم خواهد كشيد كه نيرانست و جحيم كه به هيچ وجه ايشانرا نجات نباشد بلكه دايم در آنجا معذب باشند و هرگز از آن خلاص نشوند