تفسير خود از ابن عباس نقل كرده كه اعراف منزلى بلند است كه حضرت أمير المؤمنين و حمزه و عباس و جعفر طيار رضوان اللّه عليهم در آنجا باشند و دوستان خود را بشناسند بتازكى و سفيد روئى و دشمنان خود را بتيرگى و سياه روئى و محمد بن جعفر كه يكى از راويان اهل سنت است روايت كرده كه پدرم به من گفت كه من از حسين بن علوان شنيدم كه او از سعد بن طريق شنيده كه اصبغ بن نباته گفت كه روزى در مجلس منور شاه اولياء على مرتضى صلوات اللّه عليه نشسته بودم كه عبد اللّه بن الكواء در آمد و گفت يا أمير المؤمنين مرا آگاه كن از تفسير آيه و على الاعراف رجال آنحضرت فرمود كه يابن الكواء آگاه باش كه ما كه اهل بيت نبوت و معدن رسالتيم فرداى قيامت زمام اختيار بدست مادهند و خطاب حق تعالى در رسد بما كه آنكس كه اهل دوزخ باشد او را بدوزخ فرستيد و آنكه اهل جنت است او را در آريد به جنت كه آنكسانيكه در دار دنيا نصرت ما كرده باشند و در محبت ما كوشيده و شراب مودت ما نوشيدهء ايشان را بعلامات دوستى بشناسيم و بتعظيم تمام در بهشت عنبر سرشت در آريم و آنهائيكه در اين جهان عداوت ما ورزيده باشند و ايذاء و آزار به حال ما رسانيدهء ايشان را بعلامت بغض بشناسيم و به عذاب جحيم و عقاب اليم رسانيم و مؤكد اين گفتار عالى مقدار است حديث عمر بن شيبه كه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روزى خطاب بامير المؤمنين عليه السّلام كرد و فرمود اى على گويا من در تو مينگرم در روز قيامت و در دست تو عصائى ميبينم از عوسج و تو به آن عصا گروهى ببهشت ميرانى و طائفه ديگر را بدان عصا بجهنم ميرسانى و ميگوئى بدوزخ كه فلان را بگير كه از دشمنان من است و فلان را بگذار كه از محبان است و از تتمهء اين روايت است كه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود و اللّه كه آتش على را مطيع تر باشد از غلام نسبت بخواجه خود و در روايت آمده كه حارث همدانى كه يكى از محبان شاه ولايت است و اكثر در ملازمت آنحضرت ميبود روزى با أمير المؤمنين عليه السّلام گفت يا أمير المؤمنين من از دو حالت هراسان و ترسانم يكى در حالت نزع و ديگرى در حالت گذشتن از صراط آنحضرت فرمود اى حارث بشارت باد تو را كه من دوستان خود را در اين دو حالت فرو نگذارم و در اين دو وقت خود را بايشان رسانم و من ايشانرا بشناسم و ايشان نيز مرا بشناسند و من شفيع ايشان باشم و آتش دوزخ را گويم كه ايشان را بگذار كه از محبان و مخلصان منند و ايشان را به مقصد خودشان رسانم و از امام محمد باقر عليه السّلام مروى است كه مراد رجال در اين آيه سيد المرسلين و ائمهء معصوميناند صلوات اللّه عليهم اجمعين و در مجمع البيان نيز از باقر عليه السّلام روايت كرده كه فرمود ببهشت نرود مگر كسى كه اهل البيت را شناسد و محبت ايشان را دارد و بدوزخ نرود مگر كسى كه مرتبه ايشان را بشناسد و منكر امامت و ولايت ايشان باشد و صادق عليه السّلام نيز فرموده كه اعراف پشتههائى باشد كه ميان بهشت و دوزخ باشد
تفسير خلاصه منهج الصادقين ( خلاصة المنهج ) ( فارسى ) — صفحة 106
مساهمون: الملا فتح الله الكاشاني
ص١٠٦