ياد كن اى محمّد چون ندا كرد خداى تو موسى پيغمبر را و گفت : اى موسى بنزديك اين قوم ظالمان و كافران آى « 1 » كه قوم فرعون و اتباع وىاند و اين ندا موسى را از درخت بود چون آتش از درخت پيدا شد و ندا اين بود كه : « انّى انا الله ربّ العالمين » و پس ازين موسى را گفت به اين گروه ستمكاره رو يعنى قوم فرعون ؛ و ظلم وى از دو وجه بود يكى بر خود بكفر و عصيان و ديگرى بر بنى اسرائيل باستعباد و بندگى گرفتن ايشان و كشتن كودكان ايشان . آنگه گفت :
[ أَ لا يَتَّقُونَ ]
اى ايشان نمىترسند ؟ ! و وقت آن نيامد كه از خداى و عذاب او حذر كنند ؟ !
[ قالَ رَبِّ ]
موسى عليه السّلام گفت : بار خدايا من ميترسم كه ايشان مرا بدروغ دارند و باورم ندارند
[ وَ يَضِيقُ صَدْرِي ]
و دل من تنگ شود از آنكه مرا بدروغ زن دارند و زبان من بنگردد و روان نشود در سخن گفتن براى اين عقدهء كه بر زبان منست
[ فَأَرْسِلْ إِلى هارُونَ ]
بار خدايا جبرئيل را پيش هارون فرست اگر صلاح ميدانى و اين رسالت وى را فرماى كه او را اين موانع نيست ، و با اين همه ايشان را بر من گناهى هست كه آن قبطى را كشتهام ، خداوندا ميترسم كه مرا بكشند بقصاص آن قبطى .
[ قالَ كَلَّا ]
خداى تعالى وى را گفت : ازين حديث باز ايست و اين گمان مبر كه كار تو بر خلاف اين خواهد بودن كس بر تو ظفر نيابد و ترا نكشد . آنگه امر كرد موسى را و هارون را و گفت : شما هر دو برويد بآيات و معجزات ما كه شما را به آن حاجت باشد چون دعوى نبوّت كنيد و ازين معانى انديشه مكنيد كه من با شماام شنوندهء سخن ايشانم آنچه گويند شنوم و آنچه كنند دانم ؛ شما را فرو نگذارم يارى و ياورى شما كنم
[ فَأْتِيا فِرْعَوْنَ ]
پيش فرعون شويد و او را بگوئيد كه : ما رسول خداى عالميانيم ما را فرستادهاند تا ترا بگوئيم كه : دست از بنى اسرائيل بدارى و ايشان را با ما گذارى و اين استرقاق و بندگى ازيشان بردارى و گفتند كه : موسى گفت : اينان را با ما فرست تا بفلسطين رويم . چهار صد سال بود تا فرعون و قبطيان ايشان را ببندگى ميداشتند و در آنوقت عدد بنى اسرائيل سيصد و سى هزار تن بود ؛ گفتند : غير زنان و كودكان « 2 » . چون
هامش
( 1 ) - در بعضى نسخ : « رو » .
( 2 ) - عبارت ابو الفتوح ( ره ) چنين است : « و عدد بنى اسرائيل سيصد و سى هزار تن بود ، و گفتند : اين عدد مردان بود جز زنان و كودكان » .