تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير گازر ( جلاء الأذهان وجلاء الأحزان ) ( فارسى ) — صفحة 159

مساهمون:

ص١٥٩
ردّ كرديم و با وى داديم تا چشمش روشن شود و اندوهگن نباشد و تا بداند وعدهء خداى حقّ است و ليكن بيشترين مردمان نمىشناسند و نميدانند براى آنكه نظر بر وجه نميكنند گفته‌اند كه : چون موسى شير فرا گرفت فرعون گفت : تو كه باشى اين كودك را ؟ و چه كسى ؟ - گفت : من زنىام كه شيرى پاك و خوش باشد مرا ، هيچ كودك نباشد كه شير من قبول نكند ، آنگه فرعون موسى را بوى داد و اجرتى از بهر وى معيّن كرد ، مادرش وى را بخانهء خود برد و وعدهء خداى وى را بانجاز « 1 » رسيد .

[ سوره القصص ( 28 ) : آيات 14 تا 16 ]

وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوى آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ( 14 ) وَ دَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلى حِينِ غَفْلَةٍ مِنْ أَهْلِها فَوَجَدَ فِيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ هذا مِنْ شِيعَتِهِ وَ هذا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضى عَلَيْهِ قالَ هذا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌّ مُبِينٌ ( 15 ) قالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ( 16 ) و چون موسى عليه السّلام بغايت قوّت خود رسيد و تمام گشت مفسّران گفتند : [ أشد ] « 2 » سى و سه سال باشد و [ استوى ] چهل سال باشد ، و آن عمر كه خداى تعالى به دو عذر انگيزد شصت سال باشد . گفت : چون موسى بكمال رسيد و مستحكم گشت ما او را نبوّت و شريعت داديم و كتاب توراة و همچنين جزا و پاداشت دهيم نيكوكاران را كه موسى را داديم
[ وَ دَخَلَ الْمَدِينَةَ ]
موسى
هامش
( 1 ) - انجاز بمعنى وفا كردن بوعده است . ( 2 ) - ابو الفتوح ( ره ) گفته : ( ج 4 چاپ اوّل ؛ ص 191 ؛ س 5 ) : «[ وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ ]چون موسى عليه السلام بأشدّ رسيد ، كلبى گفت : [ أشد ] ميان هيژده سال باشد تا سى سال ، دگر مفسّران گفتند : [ أشد ] سى و سه سال باشد ، و [ استوى ] راست شد يعنى بچهل سال رسيد عبد اللّه عبّاس گفت : [ أشد ] سى و سه سال باشد ، و [ استوى ] چهل سال باشد و آن عمر كه خداى تعالى به آن عذر انگيزد شصت باشد ؛ أو لم نعمّر كم ما يتذكّر فيه من تذكّر . در واحد [ أشد ] خلاف كردند بعضى گفتند : [ أشد ] جمع باشد كفلس و أفلس ، بعضى دگر گفتند : جمع باشد كودّ و أودّ ؛ يقال : هم ودّى و أودّى ، و گفتند : [ أشد ] جمع [ شدّه ] باشد كنعمة و أنعم ، بعضى دگر گفتند : جمعى است كه آن را واحد نباشد » .