و روشن كننده ، هدايتى است و لطفى كه به او راه يابند و بطاعت نزديك شوند و از معصيت دور گردند ، و بشارتى است و مژدهء مر مؤمنان را بسعادت كبرى و بهشت جاودان ، مؤمنانى را كه نماز بپاى دارند و زكات بدهند و بآخرت و ثواب و عقاب يقين دارند . آنگه صفت كافران كرد و گفت : آنان كه بآخرت ايمان ندارند ما مزيّن كرديم اعمال ايشان را يعنى آنچه ايشان را فرموديم از ايمان آوردن و عمل صالح كردن و امر و نهى و ترغيب و ترهيب و وعد و وعيد ؛ و اعمال را براى آن بايشان اضافت كرد كه ايشان را فرمودند و كار ايشان است اگرچه ايشان كار نبستند . و وجه ديگر آنست كه ما مزيّن كرديم اعمال ايشان را از قبايح ؛ بخلق شهوت در ايشان بر سبيل امتحان و تشديد تكليف پس ايشان غافلاند و متحيّر از آنكه انديشه نميكنند تا راه سداد از فساد بشناسند ، ايشانند آنان كه سزاى ايشان است عذاب به دو عقاب سخت كه آن را انقطاعى نباشد ، و ايشانند كه در قيامت زيانكارتريناناند ، و بدرستى كه ترا اى محمّد تلقّى كنند و پيش تو باز آرند قرآن را از نزديك خداى درستكار و درست گفتار و دانا .
[ سوره النمل ( 27 ) : آيات 7 تا 9 ]
إِذْ قالَ مُوسى لِأَهْلِهِ إِنِّي آنَسْتُ ناراً سَآتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ آتِيكُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ( 7 ) فَلَمَّا جاءَها نُودِيَ أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَها وَ سُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 8 ) يا مُوسى إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 9 )
ياد كن اى محمّد چون موسى اهل خود راى گفت و آنانرا كه با وى بودند : چون از نزديك شعيب باز گشت و در آن بيابان گرفتار شد و شبى بود تاريك زنش حامله بود درد زادن بر وى مستولى شد و ابرى سياه بر آمد و رعد غرّيدن گرفت و گوسفندان برميدند و باران مىباريد موسى عليه السّلام سنگ و آهن برداشت ، چندانكه بر هم ميزد هيچ آتش فرو نيامد ؛ از خشم سنگ و آتش زنه راى از دست بينداخت پس از سنگ و آتش زنه آواز آمد كه : آتش در ما نه از باد انگشتان تو است « 1 » ؛ ما جز بفرمان خداى بند از آتش بر نداريم . موسى عليه السّلام فرو ماند ساعتى نگاه كرد از دور آتشى بديد اهل خود را
هامش
( 1 ) - در تفسير ابو الفتوح ( ره ) : « آتش در ما نه از باز داشتگان تو است » و گويا درست همين است .