« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، حم تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ »
تا به آن جا رسيد كه
« فَأَمَّا عادٌ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ »
چون به اين جا رسيد عتبه دست بر دهن رسول نهاد و او را سوگند داد بحقّ رحم و خويشى كه خاموش شوى ؛ رسول خاموش شد . عتبه برخاست و با خانه رفت و با نزديك قريش نرفت ايشان گفتند : عتبه كجا رفت ؟ - نبايد « 1 » كه صابى شده باشد و بدين محمّد ميل كرده يا محمّد ويرا طعامى داد و او بطمع طعام فريفته شد ، برخاستند و بخانهء عتبه آمدند و گفتند :
اى عتبه چرا باز نيامدى ؟ همانا صابى شدى يا طعام محمّد ترا بفريفت ؟ - عتبه خشم گرفت گفت : مال من از مال شما بيشتر است من چگونه بطعام وى فريفته شوم ؟ ! و او را خود مالى نيست كس را بمال چگونه فريبد ؟ ! و ليكن من بنزديك او شدم با او فصلى بگفتم مرا جواب داد بكلامى كه نه شعر است و نه كهانت است و نه سحر است . و آنچه رسول بر او خوانده بود ازين سوره باز خواند و چون به اين جا رسيد من دست بر دهان محمّد نهادم دانستم كه هر چه محمّد گويد راست گويد ترسيدم كه عذابى از آسمان فرود آيد بما و شما و هلاكت « 2 » ما در آن باشد .
[ سوره فصلت ( 41 ) : آيات 17 تا 22 ]
وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 17 ) وَ نَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ ( 18 ) وَ يَوْمَ يُحْشَرُ أَعْداءُ اللَّهِ إِلَى النَّارِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ( 19 ) حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 20 ) وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا قالُوا أَنْطَقَنَا اللَّهُ الَّذِي أَنْطَقَ كُلَّ شَيْءٍ وَ هُوَ خَلَقَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 21 )
وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَ لا أَبْصارُكُمْ وَ لا جُلُودُكُمْ وَ لكِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لا يَعْلَمُ كَثِيراً مِمَّا تَعْمَلُونَ ( 22 )
امّا قبيلهء ثمود كه پيغمبر ايشان صالح بود ما ايشان را هدايت كرديم و راه نموديم ايشان نابينائى كفر را بر بينائى ايمان و هدايت اختيار كردند . و اين آيت دليل
هامش
( 1 ) يعنى مبادا و در غالب موارد اين تفسير بجاى « مبادا » : « نبايد » ميآورد مانند اينجا .
( 2 ) كذا در همهء نسخ ؛ و در كنز اللغه گفته : « هلكة و هلاكت افتادن و نيست شدن » .