واجب باشد و اگر سنّت ؛ و از ثواب بىبهره و خايب گشت .
چون بادلّهء عقلى معلوم است كه پيغمبران مخالفت امر واجب خداى نكنند و اينجا مخالفت امر است ؛ پس اين امر سنّت بوده باشد ، و خداى تعالى چنان كه امر بواجب كند امر بسنّت نيز كند و مخالفت امر سنّت نيز معصيت باشد .
اگر گويند : برين قاعده لازم آيد كه پيغمبران خداى هميشه عاصى باشند چه ايشان خالى نباشند از ترك مندوبات ؟ گوئيم : بر پيغمبران اين لفظ اجرا نكنند براى آنكه اين لفظ در عرف مخصوص شده است بفاعل قبيح و تارك واجب ؛ أمّا مقيّدا روا باشد چنان كه گويند : خداى تعالى فلان پيغمبر را بكارى سنّت امر فرمود وى عاصى شد و مخالفت كرد ، و [ غىّ ] در كلام عرب بمعنى خيبت آمده است چنان كه شاعر گفت :
فمن يلق خيرا يحمد النّاس أمره * و من يغو لا يعدم على الغىّ لائما
يعنى هر كه او مالى دارد مردمان او را حمد كنند و كار او پسنديده دارند و اگرچه نباشد ، و هر كه او درويش باشد و از مال خائب ؛ مردمان او را بر درويشى پيوسته ملامت كننده باشند .
[ سوره طه ( 20 ) : آيات 122 تا 126 ]
ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى ( 122 ) قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ فَلا يَضِلُّ وَ لا يَشْقى ( 123 ) وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى ( 124 ) قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً ( 125 ) قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى ( 126 )
پس آنگه خداى تعالى آدم را برگزيد و توبهء او را قبول كرد و هدايتش داد و راه نمود به آن كلمات چون آن كلمات بگفت و آن دعوات بخواند خداى تعالى توبهء او قبول كرد . اگر گويند : چون آدم گناه نكرد چرا توبه كرد ؟ و توبه جز از گناه