به مسجد رود اميد آن را تا علمى آموزد از كسى يا كسى را علمى در آموزد ثواب او ثواب مجاهدان باشد كه در راه خداى جهاد كنند و غنيمت بردارند و هر كس كه نه براى اين رود چنان باشد كه بنظارهء كارى رود و آن را بيند و ازو هيچ نصيبى برندارد ، نماز كنندگان را بيند و ازيشان نباشد ، و ذاكران را بيند و ازيشان نباشد ، آنگه گفت :
[ رِجالٌ ]
مردانىاند كه ايشان را مشغول نگرداند هيچ تجارتى و بازرگانيى و نه بيع و شرائى از ذكر خداى تعالى كه نماز است بخلاف آنان كه چون بشنيدند كه كاروان طايف آمد رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را و نماز را رها كردند و برفتند توانگران بتجارت و درويشان بنظاره ؛ چنان كه گفت : و اذا رأوا تجارة او لهوا انفضّوا اليها ، و تخصيص مردان براى آن كرد كه بر زنان نماز جمعه و جماعت نيست و گفتند كه : مراد بتجارت شراء است براى اين در عقب او ذكر
[ بَيْعٌ ]
كرد و گفت :
[ وَ لا بَيْعٌ ]
بيع و شرا ايشان را از ذكر خدا و گزاردن نماز مشغول نگرداند ، و از زكات دادن يعنى در اوقات نماز نماز بپاى دارند و زكات مال بدهند عبد اللّه عبّاس گفت : در آيت اخلاص طاعت است خداى تعالى را . عبد اللّه عمر گفت : آيت در شأن جماعتى آمد كه در بازار بتجارت مشغول بودندى چون بانگ نماز شنيدندى درهاء دكّان ببستندى و به نماز رفتندى .
ابو هريره از رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرد كه : انّ للمساجد أوتادا الملئكة جلساؤهم ؛ مساجد را ميخهاست يعنى ملازمانى هستند كه فريشتگان همنشينان ايشان باشند اگر ايشان را نيابند طلب دارند ، و اگر بيمار شوند اين فريشتگان بعيادت ايشان روند ، و اگر حاجتى باشد ايشان را يارى دهند . آنگه گفت : جليس مسجد بر خصلتى بود از سه خصلت ؛ برادرى مستفاد ، يا كلمتى حكمت ، يا رحمتى منتظر .
و جعفر صادق عليه السّلام گفت : هر كه به مسجد رود پاى بر هيچ ترى و خشكى ننهد الّا تسبيح كند از براى او تا بهفتم زمين . و هم او گفت : من كان القرآن حديثه و المسجد بيته بنى اللّه له بيتا فى الجنّة ؛ هر كه قرآن حديث او باشد و مسجد خانهء او باشد خداى تعالى براى او خانهء بنا كند در بهشت ، و هم او گفت : نمازى در بيت المقدّس هزار نماز باشد ، و در مسجد اعظم صد نماز باشد ، و در مسجد قبيله بيست و پنج نماز باشد ، و در مسجد بازار دوازده نماز باشد ، و نماز مرد در خانهء خود يك نماز باشد .