اصل اين در كتاب خداست فى قوله :
إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ
؛ الآية .
[ سوره النور ( 24 ) : آيات 22 تا 24 ]
وَ لا يَأْتَلِ أُولُوا الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَ السَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبى وَ الْمَساكِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 22 ) إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 23 ) يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 24 )
و نبايد كه سوگند خورند خداوندان فضل و توانگرى بر آنكه ما هيچ بخويشان و مهاجران ندهيم و گفتند كه : بايد كه تقصير نكنند خداوندان مال در آنكه چيزى بخويشان و درويشان دهند و بآنانكه هجرت كردند در راه خداى و گفتند كه : آيت در حقّ مسطح آمد و او پسر خالهء ابو بكر بود و درويش بود و بدرى بود و ابو بكر برو نفقه ميكرد چون درين حديث افك خوض كرد نفقه ازو بازگرفت خداى تعالى در حقّ او اين آيت فرستاد ابو بكر نفقهء او با جاى داد و بر عادت نفقه ميكرد
[ وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا ]
بايد كه عفو كنند و از سر گناه گناهكاران در گذرند اى « 1 » دوست نميداريد و نميخواهيد تا خداى شما را بيامرزد و از گناه شما درگذرد ، اگر ميخواهيد شما نيز درگذريد و عفو كنيد . رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : من يغفر يغفر اللّه له و من يعف يعف اللّه عنه ؛ هر كه بيامرزد كسى را خداى او را بيامرزد ، و هر كه عفو كند از كسى خداى ازو عفو كند و خداى آمرزنده و مهربانست .
[ إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ]
آنگه بر سبيل عموم فرمود كه :
هر كس كه او قذف كند و دشنام دهد زنان پارسا را بچيزهائى كه ايشان از آن غافل باشند و بى خبر ؛ ايشان ملعونند در دنيا و در آخرت ، و ايشان را بود عذابى بزرگ . ابو حمزهء ثمالى گفت كه : مراد زنان مهاجرهاند كه چون ايشان با پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم هجرت كردند و از پس رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بمدينه رفتند مشركان مكّه ايشان را طعنه زدند و گفتند كه :
اينان بفجور ميروند ، و بعضى گفتند كه : مراد عايشه است ؛ و بر عموم حمل كردن اوليتر بود آنگه تهديد كرد ايشان را و بترسانيد بنوعى از وعيد و گفت : ياد كن روزى را
هامش
( 1 ) - يعنى آيا ؛ مطابق سيرهء همين مفسّر ( ره ) در سراسر تفسير خود .