مقدّمان و پيشوايان ما بودند ما را از راه حق بگردانيدند و از مذهب درست باز داشتند و گمراه كردند خداوندا عذاب ايشان افزون گردان و عقاب ايشان در زيادت كن ابن مسعود گفت : ماران و كژدمان را بر ايشان مسلّط گردان خداى تعالى جواب دهد و گويد كه : هر يكى از آن پيشوايان و مقتدايان شما را عذاب زيادت و مضاعف باشد براى گمراه بودن خود و گمراه كردن ايشان ديگران را و هر كسى را جزا بسزا خواهد بود و به قدر استحقاق خواهد رسيدن و ليكن ندانند ايشان كه مقادير آن چند است و قدر استحقاق آن چگونه است و اين گروه ندانند كه بر آن گروه عذاب چگونه است هر كسى عذاب خود داند ، آنگه آخرينان چون اين گفته باشند اوّلينان مر ايشان را گويند كه :
چرا چنين بايد كه ما را عذاب مضاعف باشد و شما را بر ما فضلى نيست كه عذاب شما كمتر باشد و عذاب ما بيشتر و اگر ما بر ضلالت بوديم شما نيز بر ضلالت بوديد و تقصير و غفلت كرديد و ترك نظر از ما و شما بر يك حدّ بوده است چرا بايد تا عذاب ما افزون بود ؟ آنگه خطاب آيد مر جمله را از تابع و متبوع و مقتدى و مقتدا كه : بچشيد عذاب و بكشيد عقاب به آنچه كسب كرديد از اعمال بد به اختيار خود نه به اختيار و ارادهء ما .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 40 تا 41 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِياطِ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ ( 40 ) لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ ( 41 )
بدرستى و حقيقت آن كسانى كه بدروغ داشتند آيات ما را و بآيات ما ايمان
هامش
« آنگه حق تعالى حكايت احوال و گفتار ايشان كرد كه هر گه گروهى از ايشان در دوزخ شوند خواهر خود را لعنت كنند و مراد به خواهر صاحبند ؛ و براى آن خواهر گفت و برادر نگفت كه بر معنى امت و جماعت برون آورد و مراد ببرادرى و خواهرى مماثلت است و مشاركت در ملت يعنى مشركان مشركان را لعنت كنند و جهودان جهودان را و ترسايان ترسايان را و همچنين هر صنفى صنفى را از اصناف كفار جنس خود را كه ايشان را دعوت كرده باشد به آن دين و طريقت ؛ ايشان را لعنت كنند و قول ديگر آنست كه مراد به « اخت » مقدم ايشان است و داعى ايشان يعنى دعاة و مقدمان را سفله لعنت كنند و گويند : بار خدايا ( تا آخر كلام او ) » .