آيات خداى تعالى را و از آن آيات و دلالات اعراض نمايد و بگردد و در آن انديشه نكند و به آن استدلال نسازد و [ كفر ] ظلم است و از همهء ظلمها عظيمتر است چنان كه گفت :
إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ
آنگه گفت كه : زود بود كه ما پاداشت دهيم آنان را كه از آيات ما اعراض كنند ببدترين و سختترين عذابى ؛ بسبب آن اعراض و عدول كه كرده باشند بعد از آنكه صحّت و صدق آن دانسته باشند .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 158 ]
هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاَّ أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلائِكَةُ أَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ ( 158 )
حق سبحانه و تعالى گفت : چه مىنگرند و چه منتظر مىباشند يعنى كه منتظر نمىباشند و توقّع نميدارند ايشان الّا آن را كه فرشتگان بايشان آيند و اين بر سبيل تقريع و ملامت گفت كافران را ؛ يعنى آنچه در بايست بود به اين كافران كرديم عقلى صحيح و سالم داديم تا نيك از بد و حق از باطل فرق كنند ، و پيغمبر فرستاديم تا ايشان را به راه راست نمايد ، و معجزات بر دست پيغمبر ظاهر كرديم تا بر صدق دعوى وى گواهى باشد ، و قدرت و استطاعت و تمكين و نصب ادلّه و ازاحت علّت كرديم ؛ اكنون هيچ نماند ايشان را و منتظر نيستند الّا آنكه فرشتگان عذاب يا مرگ بر ايشان آيند ، يا از آسمان فرود آيند بخرق عادت بحسب اقتراح ايشان ، يا منتظر آنند كه چيزى كه از محال است بباشد و آن آمدن خداى تو است بايشان يا امر خداى تو بايشان رسد از اهوال قيامت و تمامى آيات و كلّى نشانهاى قيامت ، يا آيد بايشان بعضى از آيات خداى تو ؛ در آن روز كه بعضى از آيات خداى كه اشراط ساعت و علامات قيامت است بايشان آيد هيچ نفسى را آن روز سود ندارد ايمان او چون پيش از آن ايمان نياورده باشد و يا در ايمان خود خيرى و طاعتى نكرده باشد يعنى در آن روز نه ايمان سود دارد و نه طاعت براى آنكه آن در وقتى باشد كه خداى تعالى تكليف بردارد و اعلام ملجئه پيدا گرداند و آنگه فرمايد تا صور در دمند و اين نفخهء فزع باشد و از اين صور تا نفخهء دويم كه