بدليل قول خداى :
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
، و آيت دليل است بر وجوب تسميه و هر آنچه بر وى نام خداى نگويند حرام بود ؛ و حكم وى حكم مردار بود و از جملهء شرايط ذبح آنست كه روى به قبله كنند و بآهن تيز كشند و با وجود آن نام خداى بگويند و اگر بسهو و نسيان فراموش كنند چون معتقد آن بوده باشند حلال بود و حلق و هر دو ودجين ببرند گاو و گوسفند را و نحر بايد كرد شتر را ؛ و نحر در بالاى سينه بود در حال اختيار و پوست وقتى بيرون كنند كه آراميده شود و اگر به قصد سر از تن جدا كند بيكدفعه ؛ حرام كرده باشد ، آنگه حق تعالى گفت :
[ وَ ما لَكُمْ ]
و چه بوده است شما را كه نخوريد آنچه برو نام خداى برده باشند و شما را چه منع است كه آنچه حلالست نخوريد و حلال آنست كه جدا كرده شد و بيان كرده آمد آنچه حرام كرده شد بر شما يعنى در سورة المائده فى قوله
« حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ »
( الآية ) و از آنچه حرام كرده شد رخصت دادهاند كه بخوريد چون از هلاكت نفس بترسيد و بدان ملجأ و مضطرّ باشيد به قدر آنكه سدّ رمق شما باشد و جان شما بسلامت ماند و بسيارى از مردمان گمراه ميشوند كه شرع رها ميكنند و بر متابعت نفس و هوى ميروند و ديگران را گمراه ميگردانند از سر هواى نفس نه از راه علم براى آنكه علم بر خلاف هواى نفس باشد آنگه بر سبيل تهديد و وعيد گفت كه : خداى عالمتر و داناترست بآنانكه ظلم و تعدّى كنند و پاى از فرمان او بيرون نهند .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 120 ]
وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ ( 120 )
خطاب مىكند مؤمنان را و جملهء مكلّفان درين خطاب داخلند ميگويد كه :
رها كنيد و دست بداريد از گناه آنچه ظاهر است و آشكارا و آنچه باطن و پنهان است يعنى از جملهء معاصى بر هر وجهى كه باشد : مشركان گفتند : زنا چون پنهان كنى زشت نيست و چون آشكارا بود زشت بود ، خداى تعالى بر ايشان ردّ كرد و گفت : گناه بر ساير وجوه ؛ اگر ظاهرست زشت است و اگر باطن است زشت است . گفتهاند كه : مراد به [ باطن ] افعال قلوب است و به [ ظاهر ] افعال جوارح . آنگه گفت : آنان كه كسب بزه ميكنند يعنى معاصى ميكنند ايشان را جزا دهند و پاداش بدانچه كرده باشند .