مىنهم پيش تو شمشير و كفن * مىكشم پيش تو گردن را ، بزن
از فراق تلخ مىگويى سخن * هرچه خواهى كن ، و ليكن اين مكن
در تو از من عذرخواهى هست سر * با تو بىمن ، او شفيعى مستمر
عذر خواهم در درونت ، خُلق توست * ز اعتماد او دل من جرم جست
زين نسق مىگفت با لطف و گشاد * در ميانه گريه بر وى اوفتاد
گريه چون از حد گذشت و هاىهاى * زو ، كه بىگريه بد او خد « 1 » دلرباى
شد از آن باران يك برقى بديد * زد شرارى در دل مرد وحيد
آنكه بندهء روى خوبش بود مرد * چون بود چون بندگى آغاز كرد ؟
آنكه از كبرش دلت لرزان بود * چون بود چون پيش تو گريان شود ؟
آنكه از نازش دل و جان خون بود * چونكه آمد در نياز ، او چون بود ؟
آنكه در جور و جفايش دام ماست * عذر ما چِبود چو او در عذر خواست ؟
« زيّن للنّاس » « 2 » حق آراسته است * زانكه حق آراست چون دانند جست ؟
چون پى « يسكن اليها » « 3 » ش آفريد * كى تواند آدم از حوّا بريد ؟
رستم زال ار بود ، از حَمزه پيش * هست در فرمان اسير زال خويش
آنكه عالم مستِ گفتش آمدى * « كلّميني يا حميرا » « 4 » مىزدى
آب غالب شد بر آتش از نهيب * آتشش جوشد چو باشد در حجيب
چونكه ديگى حايل آمد هر دو را * نيست كرد آن آب را ، گردش هوا
ظاهرا بر زن ، چو آب ار غالبى * باطنا مغلوب و زن را طالبى
اينچنين خاصيتى در آدمى است * مهر حيوان را كم است ، آن از كمى است
مرد زان گفتن پشيمان شد ، چنان * كز عوانى ، ساعت مردن ، عوان
گفت خصم جان جان چون آمدم ؟ * بر سر جان من لگدها چون زدم ؟
چون قضا آيد ، فروپوشد بصر * تا نداند عقل ما پا را ز سر
هامش
( 1 ) - خد : مخفف خود .
( 2 ) - اشاره به آيه :« زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ . . . »سوره آل عمران ، آيه 14 .
( 3 ) - اشاره به كريمه :« أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها »سوره الروم ، آيه 21 .
( 4 ) - اشاره به سخن گفتن رسول اللّه با همسرش .