نالهء خر بشنوى ، رحم آيدت * پس ندانى خر خرى فرمايدت
رحم بر عيسى كن و بر خر مكن * طبع را بر عقل خود سرور مكن
طبع را هل تا بگريد زارزار * تو از آن بستان و وام جان گذار
سالها خربنده بودى ، بس بود * زانكه خربنده ز خر واپس بود
هم مزاج خر شده است اين عقل پست * فكرش اينكه : چون علف آيد به دست ؟
آن خر عيسى مزاج دل گرفت * در مقام عاقلان منزل گرفت
زانكه غالب عقل بود و خر نحيف * از سوار زفت ، گردد خر ضعيف
وز ضعيفى عقل تو اى خر بها * اين خر پژمرده گشته است اژدها
گر ز عيسى گشتهاى رنجوردل * هم از او صحّت رسد او را مهل
چونى اى عيسى عيسىدم ز رنج ؟ * كه نباشد در جهان بىمار گنج
چونى اى عيسى ز ديدار جهود ؟ * چونى اى يوسف ز مكار حسود ؟
چونى از صفراييان بىهنر ؟ * چه هنر زايد ز صفرا ؟ درد سر
تو همان كن كه كند خورشيد شرق * ما نفاق و حيله و دزدى و زرق
تو عسل ، ما سركه در دنيا و دين * دفع اين صفرا ، بود اسكنجبين
سركه افزوديم ما قوم زحير « 1 » * تو عسل بفزا ، كرم را وامگير
اى ز تو مر آسمانها را صفا * اى جفاى تو نكوتر از وفا
زانكه از عاقل جفايى گر رود * از وفاى جاهلان ، بهتر بود
گفت پيغمبر عداوت از خرد * بهتر از مهرى كه از جاهل رود
هامش
( 1 ) - زحير : رنج ، مشقّت .