مكن اى دوست تكيه بر اسباب * بر مسبّب ، هميشه كن اسناد
نه به طول معاش شاد مشو * از هواهاى طبع باش آزاد
گر فضولى طلب كنى كه بدان * ندهى دل و ز آن نباشى شاد
پيشهات كار آخرت باشد * هست امّيد عفو روز معاد
كار ، كار دل است و همّت دل * تا چه خواهد دل ، از چه باشد شاد
دل خود را ز آرزو بگسل * به امل تا توان ، مشو دلشاد
نقد بىشبههء جهان نيكوست * نسيه و شُبهه را بمان از ياد
كى رسد وز كجا و گر برسد * باشد آن بىثبات و بىبُنياد
گر بود ثابت آن ثبات تو كو * هست بُنياد عمر تو بر باد
نسيهء آخرت بود نيكو * محكم و ثابت و قوى بُنياد
اهل آن شو كه عيش آن عيش است * يا رب آن فيض را گوارا باد
ترغيب علماء بعشق و حكما بشرع « 1 »
كيست « 2 » كه از من سخن نزد سخندان برد * قطره بعمّان كشد ، زيره بكرمان برد
آب كشد سوى ابر ، جانب دريا گهر * سنگ كشد سوى كوه ، لعل سوى كان برد
شمع فروزد بروز ، نور برد سوى خور * ميوه كشد سوى باغ گل به گلستان برد
يك غزل از من كند گوش زد عارفان * سُرمه بينائى سوى صفاهان برد
هامش
( 1 ) - - عنوان از « مجلس » .
( 2 ) - - اين ابيات را فيض در اقتفاى قصيدهء معروف جمال الدين محمد بن عبد الرّزاق اصفهانى كه در تعريض به حكم خاقانى شروانى سروده بسروده است با تضمين مصراع اوّل شاعر اصفهانى بدون ذكر نام وى از نظر كمال اشتهار كالشمس فى رائعة النهار .