با عترت پيمبر كن حشر ما به محشر * معيار حبّ ايشان چون آزمود ما را
ما را به مصطفى بخش ، ما را به مرتضى بخش * كز پيروى ايشان صد در گشود ما را
بر دوستى ايشان تكليف اگر نمىبود * بىاختيار مىكرد بر دل ورود ما را
هم گل سرشتهء آن ، هم دل به رشتهء آن * اين است حاصل عمر از هست و بود ما را
نور ولاى ايشان در دل اگر نبودى * از عمر ما چه حاصل از ما چه سود ما را
بر ياد اهل عصمت ، ختم سخن كن اى فيض * كاين آتش درون يافت زيشان خمود ما را
در به دو آفرينش ارواح ائمّه هدى و قصّه آدم و حوّا عليهما السلام « 1 »
از نسخهء مجلس و « امير »
ارواح در ازل بسرا پردهء لقا * بودند متّحد همه بر ذروهء « 2 » عُلا
اين جان ما كه هست درين خاكدان غريب * آسوده بود در حرم پاك كبريا
آزاده بود از پس و پيش زمان « 3 » و وقت * فارغ ز احتجاب و حضور مكان « 4 » و جا
از تن اثر نبود در اطوار آب و گل * از دل خبر نه از اثر آتش و هوا
بوديم غرق نور مجرّد ز قيد تن * بوديم در حضور ، منزّه ز اختفا
از بادهء طهور « 5 » لقاى حبيب مست * فارغ ز خويش و محو در اطوار كبريا
هامش
( 1 ) - - عنوان از : مجلس ، دوّانى .
( 2 ) - - حديث نبوى ( ص ) به شرح فهرست .
( 3 ) - - امير - م : پيش و زمان .
( 4 ) - - برابر مجلس و دوّانى ، در امير - م : زمان و جا .
( 5 ) - - امير - م : بادهء ظهور .