و گر هم رو دهد در غم بهم در دفع آن كوشيم * يكى شمع و يكى پروانهء انوار هم باشيم
چرا بايد كشيدن اين همه بار تعلّق را * سر آزادهاى داريم يا دلدار هم باشيم
« ظفر » خواهيم از روى يقين از يار بىهمتا * چو پيكان ، ميخ چشم احول اغيار هم باشيم
در بحر مثنوى
چنين است اى فيض آئين ما * به اين گفته قائم بود دين ما
ز فيض تو ما فيضها يافتيم * رخ از صحبت غير برتافتيم
رقعهاى كه آخوند معظّم و مكرّم مولانا محسن به نواب توليت پناه توفيق آثار ندر على بيك « 1 » متخلّص به « الفت » كه خود عنايت فرموده
مدتى اين گفتگو تأخير شد * فرصتى بايست تا خون شير شد
باعث بر تأخير و ننوشتن جواب مكتوب صاف نوش بادهء صفوت الفت سلمه اللّه تعالى پيش از آمدن سفر بسط شهر قزوين ايشان و « دودان » سفر قبض باديهء خاموشى « خواموشى » « 2 » فيض بود ، اكنون وقت آن شد كه در دوات بگشايد و سر . . . « 3 » دو سه كله بنويسد ، چه توان نوشت در مقابل آن عبارات رائقه و چه توان گفت به از آن اشارات شايقه ، و طاحت العبارات و نضيت الاشارات ، همان به است كه به ارسال غزلى كه به تازگى رو داده اختصار كند و اگر چه به تازگى مناسب حكايت اشتياق و قضيهء فراق مجازى نيست ، امّا از حقيقت نشان مىدهد و نفوس دردنوشان شراب درد را در اهتزاز
هامش
( 1 ) - مولانا « اندر على بيك » يا « نذر على بيك » از فضلاى روزگار صفويان بوده كه از طرف شاه صفى توليت آستانه مقدسه حضرت ستّى فاطمه معصومه عليها و على آبائها الف تحيه در قم متوطن بوده است كه در شعر الفت تخلّص داشته و اين تخلّص را ملا محسن فيض به او مرحمت فرموده است امّا نتوانست شرح مبسوطى از وى بيابد حتى نمىداند كه نام وى برابر ضبط محمد صفى ناظم جنگ سپهسالار « ندر على بيك » با دال بىنقطه و يا ذال منقوط است ؟
( 2 ) - متن جنگ مانند داخل گيومه .
( 3 ) - جاى نقطهها عبارتى است كه سياه شده .