ابياتى در صفحه آخر بقلم يكى از نوادگان فيض
با اين عبارات : لجدى مؤلف الكتاب
بهم چون نشينيد ياران ما * بخوانيد شعر پريشان ما
چو فيضى بريد از سخنهاى فيض * بگوئيد يا رب ببخشاى فيض
كه ما را به تو آشنا مىكند * سخن در ثنايت ادا مىكند
دريغا كه رفتم ازين خاكدان * نماند از من و معنيم جُز نشان
ز معناى من غير حرفى نماند * ز صهباى من غير ظرفى نماند
بماند اين سخنها ز من يادگار * رقم گشته بر صفحهء روزگار
عزيزان ز يارى چو ياد آوريد * به رحمت كه بر فيض رحمت كنيد
« در شعبان 1111 بقلم آمد »
برگزيدهاى از ابيات فيض
بيابيا ز سخنهاى فيض ، فيض ببر * كه هر چه گفت و نوشت او ز كردگار گرفت
ز پيش خويش نگويد حديث و ننويسد * كه در طريق ادب ، راه هشت و چار « 1 » گرفت
عالم مظهر حق
ذرّه ذرّه نور حق را جلوهگاهى ديگرست * يكبهيك بر وحدت ذاتش گواهى ديگرست
اهل دل بينند در هر ذرّه از حق جلوهاى * هر دم ايشان را به رخسارش نگاهى ديگرست
ديدهء حقبين نبيند غير حق در هر چه هست * لا جرم او را بهر جا سجدهگاهى ديگرست
هامش
( 1 ) - اشاره به 12 امام و پيشواى معصومان .