گفت : همان انگار مرا كه پيوسته ترا همى نگاه دارم و ياد همىكنم و از آن مراعات كردن و ياد كردن همىجويم آن چه گردندگان جويند . و آن نيست « 1 » كه مرا مشاهدت سر دهد تا آن قوت مشاهدت مرا از فتنه وقت نگاه دارد يا مر مرا از چيزى كه اندر سر من اثر كند كه بدان از تو محجوب گردم مرا از وى نگاه دارد . يعنى خلق گردنده است از خير به شر و از شر به خير و اندرين گشتنها كه همىگردند ترا همىجويند . گيرم كه من اين همه افعال به جاى آوردم ، چيزى ديگر - آن كه به دست من نيست - از كجا آرم . جهد و گشتن و كار كردن و امر به جاى آوردن اين همه بندگى كردن است و بندگى كردن به دست من است و ليكن گشادن سر و حجاب برداشتن و مرا از حجابها نگاه داشتن تا اندر من اثر نكند و مرا از تو محجوب نگرداند ، اين خدايى است و به دست بندگان نيست .
باز گفت معناه : اگر من اندر افعال و مجاهدات خويش آن ثواب بينم كه مرا وعده كردى و همه خداوندان مجاهدات و معاملات خود اين مىجويند چيزى ديگر است كه همىنتوانم ديدن و يافتن ، آن را چه كنم و آن خوف عاقبت است ، كه باشد كه حال يا وقت بر من بگردانى ، يا به ديدن افعال و مجاهدات خويش مرا از خود محجوب گردانى . مگر تو به فضل خويش محفوظ دارى و مرا از خود محجوب نگردانى ، همه اميدوارى من به فضل و رحمت تو است و هيچ اميد و اعتماد به فعل و اجتهاد خويش ندارم .
هامش
( 1 ) - شرح تعرف ص 159 ج 4 : كيست كه مرا مشاهدهء سر دهد تا آن قوت مشاهده از فتنه وقت نگاه دارد . . .