گفت اين عتاب كردن ادب كردن است مر ايشان را و ادب كردن ايشان اظهار محبت است نه عقوبت . و باز گروهى گفتند زلات انبياء عليهم السلام بر جهت سهو و غفلت بود و سهو ايشان اندر چيزى افتاد كه فروتر بود از بهر مشغول گشتن ايشان به چيزى كه برتر بود .
و همچنين گفتند اندر سهو مصطفى صلوات اللّه عليه كه مر او را اندر نماز افتاد ، آن كه او را اندر نماز مشغول كرد از نماز بزرگتر بود و فرمود عليه السلام روشنايى چشم من اندر نماز نهادند . خبر داد كه اندر نماز چيزى است كه چشم من به وى روشن گردد و نگفت روشنايى چشم من نماز است ، يعنى نگفت چشم من به نماز روشن شود و لكن گفت اندر نماز روشن گردد ، درست شد كه مر او را اندر نماز چيزى بود برتر از نماز .
قال الشيخ رضى اللّه عنه : معنى اين از علوى همدانى رحمة اللّه عليه ياد دارم . گفت چون مصطفى را صلوات اللّه عليه به معراج بردند آن مقام او را خوش آمد تمنا كرد كه هم آنجا بباشد و مر او را [ از ] به دنيا باز آمدن ، بدّ نه تا دعوت كند و شريعت گزارد . فرمان آمد كه هرگاه كه نماز گزارى حجب برداريم تا بدين مقام رسى كه مشاهد هر چند بعيد است قريب است .
باز گفت هر كه مر انبياء را عليهم السلام زلات و خطا روا دارد آن را صغاير دارند نه كبائر و مقرون دارند به توبه . و گفت هر چند تعظيم در سر بيشتر ، خوف زلت بيشتر ، و هر كه را محل بزرگتر ، تعظيم حق تعالى و تصغير خويش بيشتر .
سئل النبى صلى اللّه عليه و سلم : هل يعلم العبد ما منزلة عند اللّه ؟
قال نعم ، ينظر ما منزلة اللّه عنده فان اللّه تعالى ينزل عبده حيث ينزل ربه .
خلاصه شرح تعرف ( فارسى ) — صفحة 190
مساهمون: مجهول
ص١٩٠