باب الرابع و العشرون - بيست و چهارم فيما اضيف الى الانبياء من الزلل « 1 »
اختلاف است مردمان را اندر زلات انبياء عليهم السلام . گروهى از اهل سنت و معتزليان مر انبياء را معصوم دارند و بر انبياء زلت روا ندارند نه صغيره و نه كبيره و عامه اهل سنت و جماعت بر انبياء زلت روا دارند به شرط آن كه صغيره باشد و كبيره نباشد و مر همه را اتفاق است كه مر انبياء را كفر روا نباشد مگر طايفهء مبتدعان و ضالان كه كفر روا داشتند و لكن به تدريج روا داشتند . گفتند روا باشد كه انبياء از نبوت معزول گردند تا يكى از عامهء مؤمنان گردند و چون نبوت برخاست بر هر مؤمنى كفر جائز باشد . و نزديك ما اين قول خطا است و ضلالت و كفر است و انبياء را خود عزل روا نباشد و كفر روا نباشد از آن كه نبوت نباشد مگر به تقدم محبت و مر محبت ازلى را تغير روا نيست ، مر نبوت و مر ايمان انبياء را كه نتيجهء محبت ازلى است هم تغير روا نباشد . و شيخ
هامش
( 1 ) - در التعرف اين عنوان باب بيست و پنجم است در ص 70 و در شرح تعرف بىذكر نام باب در ص 194 جلد دوم آمده است .