طلّاب و اهل علم مرحوم آية اللّه اكبر آقاى سيد ابوا الحسن اصفهانى رحمة اللّه عليه بود و بس مرحوم آية اللّه نائينى نيز بود ولى جنبه مالى ايشان بيش از تلامذه و خواص اصحاب خود نبود و از ايشان هم تجاوز نميكرد مگر بندرت و توسط وسائط در آنوقت مانند اينزمان شهريه براى طلّاب معمول نبود هركس وسائلى از محل خود داشت گذران ميكرد و هركس نداشت به آية اللّه اصفهانى مينوشت و عرض حاجت ميكرد با مكرّر مينمود يا غير مكرّر مرحوم آية اللّه به مقدار تمكّنش چيزى به او ميپرداخت اين كار براى من صعوبت داشت و تا به آخر زير بار نرفتم اما امر نان جنبه عموميت داشت حتّى بمستحقين غير اهل علم و طلّاب نيز از طرف آية اللّه اصفهانى داده ميشد در كربلا و كاظمين و سامره نيز داده ميشد طلبه مجرد را روزى دو نان نيم كيلو و معيل را برحسب افراد هر فردى دو نان ميدادند گرفتن نان هم در اول بر من خيلى دشوار و گران ميآمد مرا سخت
جهاد اكبر (زندگينامه) (فارسى) — صفحة 78
مساهمون: الشيخ محمد جواد الخراساني
ص٧٨