مرفوعه امام ( ع ) در مقام ترجيح به صفات كليه صفات را باهم جمع كرده و يك جا همه را باهم مرجح قرار داد و با واو عطف ، عطف كرد .
راوى پس از شنيدن آن سؤال نكرد كه يا ابن رسول الله ( ص ) اگر پارهاى از اين صفات در يكى از دو راوى بود و بقيه صفات در هيچكدام نبود وظيفه چيست ؟
و نيز نپرسيد كه اگر دو تا از صفات مذكور در راوى اين خبر و دو صفت در راوى خبر ديگر بود و تعارض كردند وظيفه چيست ؟ بلكه مستقيما رفت به سراغ تكافؤ و از صورت تساوى راويين در صفات مذكور سؤال كرد كه يا ابن رسول الله اگر هر دو عدل و مرضى بودند و در هيچ امرى از امور و صفات مذكور و مشابهات آن برترى نداشتند وظيفه چيست ؟ و بطور مطلق گفت : لا يفضل واحد منهما على الآخر و نگفت فى الصفات المذكور بلكه مطلق آورد كه صفات مذكور و غير آن را شامل باشد و منظورش اينست كه هيچ مزيتى از مزايا در احدهما نبود چه كنيم ؟
حال اين مطلب چگونه مؤيد ما است ؟ وجه التأييد اينست كه : اگر سائل از كلام امام اين را نفهميده بود كه جمع بين همه صفات ملاك نيست و به هريك جداجدا ترجيح حاصل مىشود لو لا ذلك مناسب بود كه آن دو سؤال بالا را مطرح كند ولى سائل فهميد كه هريك علىحده مرجح است و بعد تعميم را هم فهميد كه منحصر به صفات مذكوره هم نيست و لذا رفت سراغ فرض تساوى من جميع الجهات و امام ( ع ) هم او را تخطئه نكردند بلكه با سكوت و رفتن به سراغ جواب سؤال ثانى سائل فهم او را تقرير كردند .
قوله : و منها :
فراز دوّم :
هم در مرفوعه و هم مقبوله يكى از مرجحات منصوصه عبارت بود از ترجيح به شهرت كه امام ( ع ) فرمود : خذ بما اشتهر بين اصحابك