امّا روايت : موثقه مسعدة بن صدقه از امام صادق ( ع ) است كه حضرت فرموده :
( كل شىء حلال حتى تعلم انه حرام بعينه فتدعه من قبل نفسك ) اين قسمت از حديث كه صدر آنست ظهور دارد بر اصل برائت كه هركجا شك در حليت و حرمت كردى بنا را بر حليت و برائت بگذار و ربطى به استصحاب و اصل ديگر ندارد سپس در ادامه حضرت براى اين كبراى كلى سه مثال آوردهاند :
1 - جامهاى كه خريدارى نموده و به تن كردهاى و احتمال مىدهى كه سرقت باشد پس استفاده از آن بر تو حرام باشد بنا را بر حليت و اباحهء تصرف بگذار و استفاده كن .
2 - مملوكى را كه از بازار خريدهاى و احتمال مىدهى كه وى حرّ است و بهدروغ ادعاى عبد بودن كرده و خود را به شما فروخته يا ديگران او را مقهور و مجبور به اين كار كرده و يا فريبش داده و فروختهاند پس احتمال حرمت تصرف مىدهى ولى به اين احتمال اعتنا نكن بلكه بنا را بر حليت تصرف گذارده از وى استفاده كن .
3 - خانمى را به عقد ازدواج خويش درآوردهاى و الآن احتمال مىدهى كه او خواهر نسبى يا رضاعى تو باشد يا رضيعهء تو [ از شير تو استفاده كرده يعنى از شيرى كه همسرت از طريق آميزش تو با او پيدا كرده ] باشد و بههرحال ازدواج تو با او حرام و استمتاع از وى حرام باشد ولى به اين شك اعتنا نكن بلكه اصالة الحلية جارى كن و مرتكب شو و . . . سپس حضرت ( ع ) ذيلا فرموده : [ اينها كه گفتم چند مثال بود ولى بدان كه ] الاشياء كلها على هذا [ يعنى همه چيز بدين منوال است ] حتى يستبين لك غيره او تقوم به البينة ، اين بود اصل روايت ،
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 353
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٥٣