و حليت و طهارت شرعيهء ظاهريه را اثبات مىكنند از قبيل كل شىء مطلق حتى يرد فيه نهى ، كل شىء حلال حتى تعرف انه حرام ، كل شىء طاهر حتى تعلم انه قذر و . . . سخن در اينست كه آيا استصحاب بر برائت شرعيهء مستفاد از اين اخبار وارد است ؟ يا حاكم ؟ عدّهاى طرفدار ورود هستند و براى اثبات آن چند دليل آوردهاند كه نقل و نقد مىكنيم .
و قبل از آن اشاره مىكنيم به اينكه : ما به پيروى از جناب شيخ اعظم بحث را در شبهه تحريميه تعقيب مىكنيم ولى شبهه وجوبيه هم از همين قرار است .
و نيز در موارد شبهات تحريميه هم بحث را با حديث كل شىء مطلق دنبال مىكنيم و شما با مقايسه مىتوانيد در حديث كل شىء حلال و كل شىء طاهر نيز اين مطالب را پياده كنيد و تفاوتى ميان آنها نيست با حفظ اين مقدّمه مىگوئيم :
دليل اوّل : اخبار برائت عموما مغيا به غايتى هستند از قبيل ورود النهى ، معرفة الحرام ، معرفة القذارة و معناى كل شىء مطلق اين است كه كلّ شىء مشكوك الرخصة و المنع و الاباحة و الحرمة مطلق اى مرخص فيه و مباح حتى يرد فيه نهى مفهومش اينست كه فاذا ورد فيه نهى فلا رخصة و الاطلاق و الاباحة به حكم اين حديث حليت مغيا به غايت ورود نهى است آن هم با تنوين نكره آمده كه معنايش اينست كه در آن شىء مشكوك يك نهى فى الجملهاى وارد شده باشد و فرض اينست كه در ما نحن فيه نسبت به عصير عنبى كه شيئى مشكوك است نهى فى الجملة يعنى و لو به اعتبار زمان سابق كه زمان يقين باشد وارد شده .
در نتيجه بايد گفت كه در مورد استصحاب غايت كه ورود نهى باشد حاصل شده در نتيجه جاى مغيا يعنى كل شىء مطلق نيست و در نتيجه جاى
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 345
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٤٥