1 - صحيحهء زراره از امام صادق ( ع ) : اذا خرجت من شىء و دخلت فى غيره فشكك ليس بشيء طبق اين روايت مجرّد خروج از شىء كفايت نكرده بلكه دخول در غيرهم شرط است يعنى پس از خروج از اين عمل و ورود در عمل بعدى اگر شك كردى اعتنا نكن و گرنه صرف تجاوز كافى نيست .
2 - روايت اسماعيل بن جابر از امام صادق ( ع ) : ان شك فى الركوع بعد ما سجد فليمض و ان شك فى السجود بعد ما قام فليمض كل شىء شك فيه و قد جاوزه و دخل فى غيره فليمض عليه اين روايت نيز همانند حديث اوّل صرف تجاوز از محل را كافى ندانسته بلكه دخول در غير را هم شرط كرده است يعنى تنها در اين فرض نبايد به شك اعتنا كرد و گرنه بايد اعتنا كرد .
3 - موثقه محمد بن مسلم : كل ما شككت فيه مما قد مضى فامضه كما هو .
اين حديث بر خلاف دو روايت قبل ظهور دارد در اينكه به مجرّد تجاوز از محل و مضى از شىء اگر شك كردى اعتنا نكن چه وارد جزء بعدى يا عمل بعدى شده باشى يا خير .
4 - موثقه ابن ابى يعفور : اذا شككت فى شىء من الوضوء و قد دخلت فى غيره فشكك ليس شىء انما الشك اذا كنت فى شىء لم تجزه ، اين حديث به لحاظ صدر مناط مذكور در دو روايت اول را دلالت مىكند كه تجاوز از محل به اضافه دخول در غير و مجرّد تجاوز كافى نيست و به لحاظ ذيل كه حصر كرده با مناط روايت سوم سازگارتر است كه معيار مجرّد تجاوز است اگرچه دخول در غير حاصل نشده باشد .
و امّا روايات خاصه : چندين روايت هم داريم كه در مورد خاص و باب مخصوص وارد شده و لكن در آنها تعبيراتى آمده كه مشعر به عموميت و كليت است و مرحوم شيخ سه روايت را نقل مىكنند :
1 - قوله ( ع ) : و ان كان بعد ما خرج وقتها فقد دخل حائل فلا اعادة .
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 196
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٩٦