پاها را به زمين بزنند به منظور اينكه زينتهاى مخفى كردهء آنان بر ديگران هويدا گردد ، پس ضرب به ارجل حرام است و مناط آن هم معلوميّت زينتهاى مخفيه است كه باعث تهيج شهوت مىگردد اينها هفت نمونه از محرمات و مكروهاتى [ بعضا فعلشان مكروه بود مثل جلوس در جاى زن و بعضا تركشان مكروه بود مثل تستّر و . . . ] بود كه آورديم و نمونههاى بسيار ديگرى هم وجود دارد كه از تمام آنها استفاده مىشود كه ذكر زن معيّنى و مشخّصى كه محترمه باشد ، با چيزهائى كه مهيّج شهوت باشد حرام است . و اين كبراى كلى كه ثابت شد مىگوئيم .
اگر اين امور حرام باشد پس تشبيب بطريق اولى بايد حرام باشد چون باعث بودنش بر تهييج شهوت نسبت به اجنبيّه خيلى بيشتر از اينها است .
پس مرحوم شيخ به چهار دليل تشبيب را حرام مىدانند .
قوله : خصوصا : در اين قسمت فروعاتى مطرح است :
فرع 1 - تشبيب اجنبيّه چهار فرد دارد :
الف : تشبيب اجنبيّهاى كه ذات البعل باشد ، اين قسم قطعا حرام است و از ميان اقسام ديگرى كه خواهيم آورد خصوصيتى دارد و آن اينكه : در مورد زنان غيرشوهردار تعريض و در معرض نكاح قرار گرفتن آنها بلامانع است و لذا مردى كه مايل به ازدواج با آنها باشد مىتواند با تعبيراتى از قبيل ربّ راغب فيك [ چه بسيارند كسانى كه به تو رغبت داشته و مايل به زندگى با تو هستند ، كنايه از اينكه خودش راغب به اين امر است ] آمادگى خود را اعلام كند و در واقع پيشنهاد ازدواج به آن زن بدهد . ولى نسبت به زن شوهردار حتّى اين را هم حق ندارد بگويد . و لذا قدر متيقن از حرمت تشبيب نسبت به چنين زنى است .
ب : تشبيب اجنبيهاى كه ذات البعل نيست ، مخطوبه هم نيست ، قصد ازدواج با او را هم ندارد ، اين نيز حرام است و مشمول ادّلهء حرمت مىباشد .
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 483
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٤٨٣