هم هست پس حرام است و اگر ملاك را ايذاء و هتك حرمت بگيريم اينجاست پس حرام نيست . ]
محقق ثانى در جامع المقاصد « 1 » شهيد اوّل در حاشيه بر ارشاد « 2 » فرمودهاند : در صورت اوّل يعنى صورت علم اجمالى به قصد زن معيّن ، باز تشبيب حرام است .
شيخ اعظم ره مىفرمايند : اين حكم مشكل است و منشأ اشكال هم اختلاف ادّلهء حرمت است [ يعنى اگر ملاك را تحريك شهوت بگيريم بايد گفت : حرام است و اگر ملاك هتك حرمت باشد بايد گفت : حرام نيست . ]
قوله : و كذا : فرع ديگر اينست كه : گاهى شنوندهاى وجود دارد و تشبيب شخص را مى شنود در اينجا قطعا حرام است ولى اگر سامعى نباشد باز هم تشبيب حرام است ؟
شيخ اعظم ره مىفرمايند : اينهم محلّ اشكال و ذات الوجهين است مثل فرع قبلى .
قوله : و امّا اعتبار : آيا علاوهبر معيّنه و معروفه بودن ، ايمان [ شيعهء اثنى عشرى بودن ] نيز شرط و معتبر است ؟ يعنى تشبيب زن مؤمنه حرام است ؟ يا ايمان شرط نيست ؟
مرحوم علّامه ره در دو كتاب قواعد « 3 » و تذكره « 4 » و به پيروى از ايشان بعض الاساطين يعنى مرحوم كاشف الغطاء « 5 » اشتراط ايمان را اختيار كردهاند و
هامش
( 1 ) جامع المقاصد ج 4 ص 28
( 2 ) مفتاح الكرامة ج 4 ص 128 از حواشى شهيد نقل كرده .
( 3 ) قواعد ج 1 ص 121 .
( 4 ) ج 1 ص 582 .
( 5 ) شرح قواعد خطّى ص 21 .