سئوال كرد . . . تا اينجا كه محلّ شاهد اينست : ثم قال يعنى امام ( ع ) فرمود : هوذا [ مرحوم شهيدى در حاشيهء ص 32 - 33 فرموده :
اقول : قال فى الجواهر فى لباس المصلّى فى ذيل قول المحقق . . . فقال ( ع ) هوذا نحن نلبس . . . ما هذا لفظه : قيل هوذا فى كلامه ( ع ) بفتح الهاء و سكون الواو كلمة مفردة تستعمل للتأكيد و التحقيق و التتابع و الاتصال مرادفة « همى » فى لغة الفرس فى اشعار بلغائهم كثيرا لا انّ المراد منه الضمير و اسم الاشاره . . . ] به هرحال دو احتمال در اين كلمه وجود دارد :
1 - كلمهء واحده باشد كه از صاحب جواهر نقل شد و براى تاكيد مىآيد و مرادف فارسى آن همى است كه همى گفتا يعنى حتما بگفت به فرمودهء علّامه طباطبائى در اين بيت از شعر :
همى گفته و گفتهام بارها * بود كيش من مهر دلدارها .
و هوذا بر وزن فعلا يعنى خور خور ما يا حتما ما .
2 - مركب از ضمير هو و اسم اشارهء ذا باشد اى الامر كذلك .
بعد امام ادامه داد : خور ما ثمرهايمان را به كسى يا كسانى مىفروشيم كه مى دانيم كه آنها اين تمرها را تبديل به شراب خرما خواهند كرد .
كيفيت استدلال : اگر بيع ممن يعلم انه يجعله خمرا حرام و باطل بود هرگز امام ( ع ) اين كار را نمىكرد پس معلوم مىشود چنين بيعى مشروع و حلال بود .
قوله : الى غير ذلك : يعنى دو روايت كه نصّ در مطلوب بود و از همهء روايات باب اقوى دلالة بود ما آورديم ولى روايات ديگرى هم وجود دارد كه از حيث ظهور و دلالت به اين پايه نيست امّا آنها هم مثبت مطلوب ما هستند .
قوله : و قد يعارض : در مقابل اخبار مستفيضهء مذكور كه دالّ بر جواز بودند دو روايت وجود دارد