نصوص و روايات باب ميته نهى از استعمال يا انتفاع استعمال كه نكرده تا شما آن حرف را بزنيد بلكه از انتفاع به ميته نهى كرده و فرموده : لا ينتفع بها ، و انتفاع اعم است و انتفاعات متعارفه از ميته را هم كه اكل باشد شامل مىشود و انتفاعات غير متعارفه را هم شامل مىشود پس نص اطلاق دارد و شما از كجا اين تقييد را استفاده كرده و فقط انتفاعاتى كه عرفا استعمال نام دارند را حرام كرديد ؟
قوله : نعم يمكن : ممكن است از اشكال مذكورى كه به كاشف الغطاء نموديم اين گونه جواب دهيم :
كاشف الغطاء مىفرمودند : استفاده كردن از ميته در جهت سوزاندن و سدّ كردن و . . . انتفاع هست و موضوعا داخل در انتفاع مىباشد ولى انتفاع استعمالى نيست تا مشمول نهى از انتفاع به ميته شود ولى ما سخن بالاترى را ادّعا مىكنيم و آن اينكه : اساسا اين گونه استعمالات [ در غير منافع مقصوده ] عرفا نامش انتفاع نيست و موضوعا از انتفاع خارج است منتها نه به خروج وجدانى و حقيقى بلكه به خروج ادعائى و تنزيلى ، از باب اينكه اين گونه انتفاعات ولو برده مىشود ولى وجود آنها كالعدم است و كان لم يكن شيئا مىباشد و با اين تسامح و ادّعاى عرفى اينها اصلا انتفاع نيستند تا مشمول نهى از انتفاع به ميته شوند و تخصّصا بيرون هستند .
قوله : و لذا : شاهد مطلب هم اينست كه عند العرف و العقلاء اگر از چيزى انتفاعات مقصوده برده نشود عرفا آن را بىفايده و غيرقابل انتفاع دانسته و در عداد چيزهائى كه لا ينتفع بها داخل مىكنند چه قابليّت انتفاعات غيرمقصوده را داشته باشد يا نداشته باشد و اينها ملاك نيستند و وجودشان كالعدم است .
فى المثل اگر ماشينى در اثر تصادف شديد يا فرسودگى زياد از حيّز انتفاع
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 284
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٨٤