مقتضى امر به ضد است ، روى اين اصل نهى از اغراء به قبيح مقتضى امر به ترك آنست و ترك آن به اعلام حاصل مىشود پس اعلام جاهل شرعا واجب مىشود .
و هو المطلوب .
قوله : بل قد يقال : تابحال سخن از اين بود كه اگر شخص ديگر سبب افتادن در حرام واقعى بود بايد اعلام كند حالا مطلب بالاترى را ادّعا مىكنيم و آن اينكه : اعلام جاهل مطلقا واجب است چه من مسبّب افتادن او در حرام باشم و چه من باعث نشدهام و خود او دارد حرامى را مرتكب مىشود مثلا من يقين دارم و با چشمان باز مى بينم كه فلان طعام نجس در اختيار دارد [ كه من باعث نجس بودن نيستم ] و مىخواهد آن را بخورد باز هم بايد او را آگاه كنم تا از اكل اين طعام صرفنظر كند ، و اگر در اين فرض اعلام واجب باشد پس در فرض مورد بحث ما كه من مسبّب هستم بطريق اولى اعلام واجب مىشود . و اين خود شاهدى ديگر بر وجوب اعلام است .
قوله : و هو الذى : علّامه ره هم در رسالهء اجوبة المسائل المهنّائيّه به اين امر تصريح كرده كه اعلام واجب است ولو شما سبب حرام نباشى ، و آن اينكه وقتى سيّد مهنّا [ مراد سيد مهنّا بن سنان بن عبد الوهاب الحسين المدنى است كه از علّامه حلّى سئوالاتى كرده و او جواب داده و اسم ديگر رساله المسائل المدنيات است . ] از علّامه پرسيد : شخصى در لباس نمازگزارى نجاستى را مشاهده كرده و خود مصلّى از آن اطّلاعى ندارد آيا شرعا واجب است كه به نمازگزار بگويد كه جامهء نمازت نجس است و با آن نماز باطل مىشود يا نه ؟
علّامه در جواب فرمودند : آرى اعلام واجب است ، بدليل اينكه نماز با جامهء نجس از منكرات است و نهى از منكر بهرشكلى شرعا واجب است و در
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 193
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٩٣