تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير كابلى (فارسى) — صفحة 629

مساهمون:

ص٦٢٩
آياتِ اللَّهِ
نشانه هاى خداست . تفسير : خداى تعالى به قدرت كاملهء خود آنها را به چنين جايى رهنمونى كرد كه مأمون و مطمئن بوده ، راحت كنند ؛ طورى كه نه تنگى جاى باعث زحمت ايشان شود ، و نه حرارت آفتاب موجب گزندشان گردد . قسمت داخلى غار وسيع و هوادار بود ؛ چنان كه ابن كثير نگاشته كه « چون رخ به شمال « 1 » بود ، وضع و موقعيّت آن چنان بود كه به قدر لزوم از اشعّهء آفتاب مستفيد مى شد ، و حرارت آن موجب زحمت نمى گرديد » .
مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً
( 17 ) هركه را راه نمايد خدا ، پس او راه يافته است ؛ و هركه را گمراه كند ، پس هرگز نيابى او را هيچ دوست ، راه نماينده . تفسير : همه رهنمائى ظاهرى و باطنى به تصرّف و اختيار اوست . دقّت نمائيد ، هنگامى كه دنيا به طرف گمراهى روان بود ، اصحاب كهف را چگونه به راه هدايت ثابت قدم و مستقيم نگه داشت ؛ و در ظاهر نيز آنان را به طرف غار عجيبى رهنمونى نمود .
وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ وَ نُقَلِّبُهُمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَ ذاتَ الشِّمالِ وَ كَلْبُهُمْ باسِطٌ
و پندارى اى بيننده ايشان را بيدار ، و ايشان خفته اند ؛ و مى گردانيم ايشان را به جانب راست و جانب چپ ؛ و سگ ايشان گشاده است
هامش
( 1 ) . روبه شمال