حضرت شاه صاحب ( رح ) مى نويسد : « يعنى ، بعض انبيا بودند كه بالآخر « 1 » از شرارت هاى بى حدّ امّت خود آزرده و مضطرب شدند ؛ امّا ، آن حضرت ( ص ) را حوصله اى بزرگتر از آنها داده است ؛ ( و بر همه فضيلت داد ؛ لهذا ، ضرورى است كه خوش اخلاقى آن حضرت ( ص ) بروفق مرتبهء عالى اش باشد ) . و از داود ( ع ) مخصوصا ذكر نمود ؛ زيرا كه او هردو چيز را دارا بود ؛ يعنى ، هم جهاد و هم زبور ؛ و زبور براى تبليغ و تلقين بود ( و فى الحديث : كان لا يفر اذا لاقى ) و آن دو چيز در اينجا هم جمع بود ؛ يعنى ، قرآن و جهاد .
بعضى گفته اند كه درين تذكار زبور ، درين موقع ، اشاره است به طرف فضيلت كلّيّهء آن حضرت ، و فضل و شرف امّت محمّديّه ( ص ) زيرا ، مضامين زبور نيز مشتمل بر آن است كه آن حضرت ( صلعم ) خاتم الانبياء است ، و امّت او اشرف الامم مى باشند :
« وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ »
( انبياء ، ركوع 7 ) . يعنى ، محمّد - صلّى اللّه عليه و سلّم - و امته المرحومة .
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا
( 56 )
بگو : بخوانيد آنان را كه گمان داريد الوهيّت را در حق ايشان ، به جز خدا ؛ پس نتوانند برداشتن سختى را از شما ، و نه تغيير دادن آن را .
تفسير : خدا ( ج ) ذات توانائى است كه هركسى را كه خواهد عذاب كند ؛ و بر شخصى كه بخواهد لطف و كرم فرمايد . هركس را به هر اندازه اى كه بخواهد ، بر ديگران برترى دهد . قدرت او كامل ، و علم او محيط است . اكنون ، اين مشركين آنانى را كه خدا خوانده ، و به معبوديّت ايشان اقرار كرده اند ؛ ببينند كه در بين ايشان آيا يكى هم خواهد بود كه اختيار دفع كردن جزئى ترين زحمتشان را داشته باشد ، و يا مشقّت يكى را برداشته ، بر ديگرى بيندازد ؟ چون چنين نيست ؛ سزاوار نباشد كه مخلوق ضعيفى به معبوديّت برگزيده شود !
أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ
آنان كه ايشان را مى پرستند كافران ، طلب مى كنند بسوى پروردگار خويش
هامش
( 1 ) . بالاخره