* قُلْ كُونُوا حِجارَةً أَوْ حَدِيداً ( 50 ) أَوْ خَلْقاً مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ
بگو : شويد سنگ ؛ يا آهن ؛
يا نوعى ديگر شويد از آنچه بزرگ نمايد در خاطر شما ؛
تفسير : اين ذرّات درهرحال از نعش « 1 » انسان است كه پيش تر داراى زندگى بوده است ، و در خود ذرّات خاك ، اگر آثار حيات پيدا شود ، چندان مستبعد نيست ؛ قدرت كاملهء حكيم على الاطلاق به قدرى بزرگ است كه نمى توان براى آن حدّى تعيين نمود . خدائى كه انسان را از عدم به وجود مى آورد ؛ دوباره استخوان هاى پوسيدهء او را كه شكل وجود در آن باقيست ، اگر حيات بخشد ، حيرت آور نيست ؛ حتّى اگر ذرّات وجود شما به شكل سنگ و آهن درآيد كه ظاهرا از شكل حيات محروم است ؛ باز هم در پيشگاه قدرت الهى زنده كردن و به وجود آوردن آن مشكل نمى باشد ؛ و بالاتر از آن اگر به موت و فناى مطلق هم دچار شويد ، خداوند ( ج ) قدرت دارد كه شما را جان تازه بخشد و به حيات نوين برگرداند .
فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنا قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ
پس زود گويند : كيست كه بازآرد ما را ؟ ! بگو : آنكس كه بيافريد شما را اوّل بار !
تفسير : ذات توانائى كه اوّلين بار شما را از خاك و يا نطفه پيدا كرد « 2 » ، و بر جماد لايعقل روح انسانى بخشيد ؛ آيا قدرت ندارد كه ذرّات خاك و اجزاى ازهم پاشيدهء نعش « 3 » را جمع كرده ، زندگى دوباره عطا
هامش
( 1 ) . پيكر ، بدن
( 2 ) . پديدآورد ، آفريد ،
( 3 ) . پيكر ، بدن