وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
( 118 )
و بر آنان كه يهود شدند حرام كرده بوديم آنچه بيان كرديم بر تو پيش از اين ؛ و ستم نكرديم بر ايشان ؛ و ليكن ايشان بر جان خويش ستم مى كردند .
تفسير : در ركوع 18 ، سورهء انعام ، فوائد كريمهء
« وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما
- الآية » بيان شده ؛ ملاحظه شود ، در اينجا ، مقصد اين است كه چيزى را كه خداى تعالى براى همه انسانها و يا براى قوم خاص تا وقت معيّن حرام گردانيده ، عين حكمت است ؛ هيچيك بشر « 1 » حق آن را ندارد كه در آن تصرّف كرده ، حرام را حلال ، و يا حلال را حرام گرداند .
ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ عَمِلُوا السُّوءَ بِجَهالَةٍ
باز ( هر آئينه ) پروردگار تو آنان را كه كردند كار بد به نادانى ؛
تفسير : خداوند حرام نمودن حلال ، و يا حلال گردانيدن حرام را از طرف بندگان به جهالت ايشان تعبير نموده است ؛ خواه صدور آن فعل از روى جهالت به حكم آن باشد ، يا حكم را دانسته ، قصدا خلاف رفتارى كرده باشد . پس در هر صورت كه باشد ، نتيجهء نادانى است ؛ و مقصود اين است كه اگر اندكى انسان از عقل كار بگيرد ، و نتايج بد گناه را به تصوّر خود بياورد ؛ هرگز اقدام به معصيت نمى كند . درين باره ، تحت آيت
« إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ -
الآية » . در ركوع 3 ، سورة النساء ، تفصيلاتى بيان شده ؛ مراجعه فرمائيد .
ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا إِنَّ
باز توبه كردند بعد از آن ؛ و نيكوكار شدند ؛ ( هر آئينه )
هامش
( 1 ) . هيچ فرد بشر