كُنْ فَيَكُونُ
( 40 )
بشو ! پس مىشود .
تفسير : مردگان را دوباره زنده كردن چه دشوار است .
تنبيه : مبحث
« كُنْ فَيَكُونُ » *
در ركوع چهاردهم سورهء بقره ، در آيت
« وَ قالَتِ الْيَهُودُ *
- الآية » ملاحظه شود . مقصد اين است كه مراد خدا ( ج ) به قدر يك طرفة العين از ارادهء او تخلف نمى شود . خلاصهء آيت اينست كه پس از ارادهء الهى ( ج ) مراد با كمال آسانى و شتاب واقع مىشود ، و هيچ مانعى و عايقى به آن « 1 » مزاحمت نمى تواند كرد .
وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ لَأَجْرُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ
( 41 )
و آنان كه ترك ديار خود كردند براى خدا ، بعد از آنكه ستم كرده شد بر ايشان ؛ البتّه جاى دهيم ايشان را در دنيا ( شهرى ) نيكو ؛ و ( هر آئينه ) مزد آخرت بزرگتر است ؛ اگر مى دانستند .
تفسير : براى سلسلهء مجازات ، و براى اينكه نتيجهء طاعت و معصيت ، كامل « 2 » ظاهر گردد ؛ بعث بعد الموت ضرورى است . بسا بندگان باوفاى خدا ( ج ) كه رنج و سختى اين جهان را تحمّل كرده ، دنيا را پدرود « 3 » گفته اند ؛ آيا قربانى هاى آنان ضايع مىشود ؟ هرگز ، نى ! هركه در حمايت حق و طلب رضاى الهى ( ج ) رنج ستمگاران را تحمّل نموده ، و ايذاهاى گوناگون ديدند ؛ حتّى مجبور شده ، دار و ديار ؛ خويش و اقارب ، عزّت و آسايش ، و تمام چيزها را در راه خدا ( ج ) نثار كردند ؛ يقينا ، به صلهء رنج و وفاى خويش نايل
هامش
( 1 ) . براى آن
( 2 ) . كاملا ، تماما
( 3 ) . بدرود