إِنْ تَحْرِصْ عَلى هُداهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ يُضِلُّ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ
( 37 )
اگر طمع ( كوشش ) كنى بر هدايت ايشان ؛ پس هر آئينه خدا راه نمى نمايد آن را كه گمراه مى سازد ؛ و نيست ايشان را هيچ يارى دهنده .
تفسير : آنكه را « 1 » خدا ( ج ) بنابر قصور استعداد و سوء اختيار خودش گمراه كند ؛ كس نتواند كه به راه آورد ، و از سزاى خدائى نجات دهد . حرص تو به رهنمونى « 2 » آنها سودى نبخشد . چرا خود را در غم آنها ملول مى دارى ؟ !
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ
و قسم خوردند به خدا ، محكم ترين سوگندهاى ايشان ؛ نه برانگيزد خدا آن را كه بميرد ؛
تفسير : كفّار قسم مى خوردند كه پس از مرگ ديگر زندگى نباشد ؛ ترس از عذاب براى چيست ؟
اين همه ساخته كارى است .
بَلى وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا وَ لكِنَّ أَكْثَرَ
آرى ( برانگيزد ) ؛ وعدهء درست لازم شده بر وى ؛ و ليكن اكثر
هامش
( 1 ) . آنكس را كه ، آن را كه
( 2 ) . راهنمايى