انديشه مى كنند » .
قالُوا بَشَّرْناكَ بِالْحَقِّ فَلا تَكُنْ مِنَ الْقانِطِينَ ( 55 ) قالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ
( 56 )
گفتند : مژده داديم ترا به راستى ؛ پس مباش از نااميدان .
گفت : و كيست كه نااميد شود از رحمت پروردگار خود ؟ مگر گمراهان ؟ !
تفسير : به عوام مسلمانان نيز سزاوار نيست كه از رحمت الهى ( ج ) نااميد شوند ؛ چه جاى آنكه انبيا - عليهم السلام - معاذ اللّه ! چنين كنند ؟ ! ( گفت : ) محض « 1 » به اعتبار اسباب عادى و حالت موجودهء خودم اين امر بس شگفت معلوم شد « 2 » ؛ بنابرآن « 3 » ، تعجّب كردم كه در موسم پيرى به قدرت الهى به من اولاد نصيب شد !
حضرت شاه ( رح ) مى نويسد : نترسيدن از عذاب و نوميد گرديدن از فضل خدا ( ج ) هردو كفر است . اخبار آينده خاص « 4 » به خدا ( ج ) معلوم است . از چيزى باوجود يقين داشتن انكار نمودن ، البتّه كفر است ؛ امّا ، انسان تنها به خيال و تصوّر مؤاخذه نمى شود ؛ آنگاه كه به زبان دعوى كند ، گناه شمرده مىشود .
قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ
( 57 )
گفت : پس چيست خبر شما ، اى فرستادگان ؟ !
تفسير : آيا خاص به غرض رساندن اين بشارت فرستاده شده ايد ؛ يا براى انجام مهمّى ديگر
هامش
( 1 ) . فقط
( 2 ) . به نظر رسيد ؛ به نظر آمد ؛
( 3 ) . بنابراين ،
( 4 ) . تنها