حضرت شاه ( رح ) اين آيت را به صورت ديگر نيز تفسير كرده مى نگارد : صدق ايمان در آنها اميد نبود ، امّا هنگامى كه آفتى فرود مى آمد به دروغ مى گفتند : حال قبول خواهيم كرد ، ! در اثر آن ، عذاب منقطع مى گرديد و كار فيصله نمى شد ، و به منتهاى خود نمى رسيد ؛ دعاء از سببى كرد كه دل هايشان سخت شود كه ايمان به دروغ نياورند ، تا عذاب فرود آيد و كار انجام يابد .
قالَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُما
گفت ( خدا ) : هر آئينه قبول كرده شد دعاى شما ؛
تفسير : از روايات برمى آيد ، حضرت موسى - عليه السلام - دعا مى كرد و هارون - عليه السلام - آمين مى گفت از اين لحاظ به صيغهء تثنيه « دعوتكما » گفته شد .
فَاسْتَقِيما وَ لا تَتَّبِعانِّ سَبِيلَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ
( 89 )
پس ثابت باشيد و پيروى مكنيد راه آنان را كه نمى دانند .
تفسير : كار خود را به كمال استقلال و ثبات قدم انجام دهيد ، و اگر آثار قبول دعا به زودى ظاهر نشود ، چون بى خردان شتاب مكنيد ؛ در وقت مقرّر آن وقوع مى يابد ؛ از اضطراب چيزى به دست نمى آيد .
* وَ جاوَزْنا بِبَنِي إِسْرائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَ جُنُودُهُ بَغْياً وَ عَدْواً حَتَّى إِذا أَدْرَكَهُ
و گذرانيديم اولاد يعقوب را از دريا ؛ پس ، از پى درآمدند ايشان را فرعون و لشگر او از راه ستم و تعدّى ؛ تا وقتى كه دريافت او را