الْغَرَقُ قالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِيلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 90 ) آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَ كُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ
( 91 )
غرق ، گفت : ايمان آوردم من كه نيست هيچ معبودى غير آنكه ايمان آورده اند به وى بنى اسرائيل ؛ و من از مسلمانانم .
ايمان مى آرى اكنون ؟ حال آنكه نافرمانى كردى پيش ازين ، و بودى از مفسدان ؟ !
تفسير : موسى - عليه السلام - با چند صد هزار تن فرزندان اسرائيل از مصر برآمد « 1 » .
فرعون همين كه اطّلاع يافت ، براى اينكه بنى اسرائيل از پنجهء ستم او نجات نيابند ، با لشگرى جرّار به تعقيب آنها شتافت . چون فرزندان اسرائيل به ساحل قلزم رسيدند ، سخت مضطرب شدند . پيش رو درياى متلاطم ، و از قفا سپاه فرعون آنها را تهديد مى كرد . موسى - عليه السلام - آنها را تسلّى داد ، و به فرمان پروردگار عصاى خويش را به دريا نواخت ؛ آب چون ديوار بايستاد . خداوند ( ج ) دوازده راه در آن پديد آورد . فرزندان اسرائيل از دريا گذشتند .
در اين اثنا ، فرعون با سپاه خود به ساحل رسيد . چون چشمشان به راههاى خشك افتاد ، يكباره اسپان خود را در آب افكندند . هنگامى كه همگان در ميان دريا رسيدند ، طبقات آب به فرمان الهى ( ج ) به هم آمد و لشگر فرعون با ساز و برگ خود طعمهء امواج گرديد . چون فرعون به غرق خويش يقين كرد ، ترسيده كلمهء ايمان را به زبان راند كه شايد خداى بنى اسرائيل كلمهء ايمان او را بشنود و از موجهاى ستيزنده نجاتش بخشد . از بارگاه احديت ارشاد شد « آلآن »
هامش
( 1 ) . بيرون آمد .