عَلَيْكُمْ وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ
براى شما ، و ياد كنيد نام خدا را به روى .
تفسير : جانورى كه بواسطهء سگ شكارى يا باز و غيره شكار شود ، به شرايط ذيل حلال است : ( 1 ) حيوان شكارى بايد تعليم يافته باشد ؛ ( 2 ) به شكار فرستاده شده باشد ؛ ( 3 ) حيوان شكارى را به طريقى تعليم داده باشند كه از طرف شريعت معتبر است ، يعنى سگ را طورى تعليم دهند كه شكار را بگيرد و نخورد ، و باز چنان آموخته باشد كه هر وقت كه صاحبش او را آواز دهد فورا برگردد . و در صورتى كه سگ شكار خود را خودش بخورد ، و باز به آواز برنگردد ، معلوم است كه چون تحت امر او نيست ، پس شكار را هم براى صاحب خود نگرفته .
حضرت شاه ( رح ) در اين خصوص مىفرمايد : چون حيوان شكارى خوى انسان را بياموخت شكارش چنان است كه گويا خود شخص آن را ذبح كرده است ؛ ( 4 ) هنگام فرستادن حيوان شكارى نام خدا ( ج ) را بر زبان رانند ، يعنى « بسم اللّه » گفته بفرستند . نصّ قرآنى همين چهار شرط را تصريح فرموده است ؛ شرط پنجم كه نزد حضرت امام ابوحنيفه ( رح ) معتبر است ، آنست كه بايد حيوان شكارى حتما شكار را چنان زخم زند كه خونش جارى شود . به اين طريق ، كلمهء « جوارح » به اعتبار مادهء « جرح » مشعر است ، هرگاه يك شرط از شرايط مذكوره مفقود باشد ، شكارى را كه جانور شكارى كشته حرام است ، جز در صورتى كه نمرده باشد ، و ذبح كرده شود ؛ به حكم آيت
« وَ ما أَكَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَكَّيْتُمْ »
حلال است .
وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ
( 4 )
و بترسيد از خدا ؛ هر آئينه خدا زود حساب گيرنده است .
تفسير : در هر حال از خدا ( ج ) بترسيد ، و در وقت استعمال طيّبات و انتفاع از شكار و غيره از حدود و قيود شرع تجاوز نكنيد . انسان چون عموما به لذائذ دنيوى منهمك بوده وقتى كه به شكار و ديگر مشاغل مشغول مىشود ، از خدا و آخرت غافل مىگردد ؛ ازين رو ، تنبيه ضرور بود كه خدا را فراموش نكنيد ، و به خاطر داشته باشيد كه روز قيامت چندان دور نيست ؛ از موازنهء سپاس و دقائق عمر عزيز يكيك حساب گرفته مىشود .