هنگامى كه سختترين قربانىها لازم باشد با ولوله و اشتياق مفرط پيش روند ؛ و آنان كه اقتدارى ندارند ، سيلاب سرشك از ديدگانشان روان بود و مىگفتند : دريغا ! استطاعتى نداريم كه آن را در راه محبوب حقيقى نثار كنيم .
در حديث صحيح است كه آن حضرت ( ص ) مجاهدين را خطاب كرده فرمودند : شما در مدينه چنين قومى را در عقب خود گذاشته آمدهايد كه در هر قدم كه در راه خدا ( ج ) مىبرداريد « 1 » ، با شما در اجر انبازند ؛ خواه به دشت و جنگل باشيد ، و خواه در غير آن ، در هر موقع ، با شمايند . اينها كسانىاند كه مجبوريتهاى واقعى آنها را از همراهى شما بازداشته است . در مرسل حسن ( رح ) است كه چون حضرت پيغمبر اين سخن را بيان كرد ، اين آيت را :
« وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لا أَجِدُ -
الآية » تلاوت فرمود .
إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ وَ هُمْ أَغْنِياءُ رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ وَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَعْلَمُونَ
( 93 )
بىشك ، راه الزام بر آنان است كه اذن مىخواهند از تو ( در پس ماندن ) حال آنكه توانگرانند ؛ راضى شدند بر اينكه باشند با زنان پس مانده ؛ و مهر نهاده اللّه بر دلهايشان ؛ پس ايشان نمىدانند .
تفسير : با وجود قدرت و استطاعت ، از جهاد پهلو ته مىكنند . و به بسيار بىحميّتى اين عار را گوارا مىدارند كه مانند زنان در خانه نشينند ! از ممارست گناه ( هميشه گناه كردن ) دل انسان چنان مسخ و سياه مىشود كه نزد وى تميز خير و شر ، زشت و زيبا ، نمىماند ؛ و هركه چندان بىغيرتى نمايد كه به جاى تأسف و ندامت ، شاد و نازان باشد ، بدانيد كه بر دل وى مهر خدائى نهاده شده ؛ العياذ باللّه .
هامش
( 1 ) . برمىداريد ،