وَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 11 ) وَ إِنْ نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ
( 12 )
و روشن بيان مىكنيم آيتها را براى قومى كه مىدانند .
و اگر بشكنند قسمهاى خود را بعد از عهد كردنشان ، و عيبجويى كنند در دين شما ؛ پس جنگ كنيد با پيشوايان كفر ؛ بىشك ، ايشان را هيچ قسمها نيست ؛ جنگ كنيد با ايشان ، تا باز آيند ( از سركشى و طعنهجويى ) .
تفسير : اگر عهد را شكستند ( طورى كه بنى بكر بر خلاف عهد بر خزاعه حمله كرد و قريش به حمله آوران مدد نمود ) و از كفر باز نيامدند و هماره به دين حق طعن زدند و عيب جستند بدانيد كه گروهى چنين ( پيشوايان كفر ) ائمة الكفراند . زيرا ، احمقان حركات و اعمال ايشان را ديده ، سخنانشان را شنيده در پى ايشان مىروند پس با چنين پيشوايان گمراه كه هيچ گونه قول و قسم و پيمان با ايشان در ميان نمانده طورى كه شايد و بايد مقاتله كنيد تا به سرزنش « 1 » از سركشى و شرارت دست بگيرند .
أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ
آيا كارزار نمىكنيد با قومى كه شكستند قسمهاى خود را ، و قصد ( مشوره ) كرده بودند به بيرون كشيدن رسول از مكّه ، و ايشان ابتدا نمودند به قتال شما اوّل بار ؟ !
هامش
( 1 ) . با سرزنش ، به موجب سرزنش