سَأَصْرِفُ عَنْ آياتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلِينَ
( 146 )
باز خواهم داشت از ( تأمل در ) آيات من كسانى را كه تكبّر مىكنند در زمين ، ناحق ؛ و اگر ببينند هر نشانى را ، ايمان نيارند بر آن و اگر ببينند راه راستى ، نگيرند آن را راه ؛ و اگر ببينند راه گمراهى ، گيرند آن را راه ؛ اين به سبب آن است كه ايشان دروغ داشتند آيات ما را ، و ماندند از آن غافل .
تفسير : كسانى كه در مقابل خدا و پيغمبران وى تكبّر مىكنند و نخوت ، غرور به آنها اجازه نمىدهد كه احكام الهى ( ج ) را بپذيرند ؛ ما هم دلهايشان را از آيات خود مىگردانيم ، تا آينده توفيق استفاده برايشان ميسّر نشود . اينها چنان مردماند كه اگر چندين نشانى ببينند ، و چندين آيت بشنوند ؛ قطعا متأثّر نمىشوند و جادّهء هدايت هرچند صاف و روشن باشد ، بر آن نمىروند ؛ ولى به طريق ضلالت و متابعت هواى نفس ، به كمال شتاب ، روان مىشوند ؛ چون از اعتياد تكذيب ، و غفلت متمادى ، دل مسخ مىشود ؛ بشر به چنين حال دچار مىگردد .