وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ
و آنگاه كه فرود آمد بر ايشان عذابى ؛ گفتند : اى موسى ، دعا كن براى ما پروردگار خود را به آنچه نشان داده است به تو ( عهد كرده است نزد تو ) ؛
تفسير : به همان طريق مؤثر كه خدا ( ج ) به تو تلقين داده است ، دعا كن ؛ و يا : مطلب
« بِما عَهِدَ عِنْدَكَ »
اينست كه چنان دعا كن كه لايق شأن يك پيغمبر است ؛ گويا بدين طريق ، اطلاق
« عَهِدَ »
بر نبوّت شد ؛ زيرا ، بين خدا و پيغمبر يك نوع معاهده مىباشد كه خدا ( ج ) پيغمبر را بر خلعت اكرام و اعانت سرفراز مىفرمايد ، و پيغمبر هم در رسانيدن پيغام هيچ كوتاهى نمىكند ؛ و ممكن است از
« بِما عَهِدَ عِنْدَكَ »
آن عهد خداوندى مراد باشد كه به توسّط انبياء - عليهم السّلام - با اقوام بسته مىشود كه اگر شما از كفر و تكذيب دست كشيديد عذاب الهى ( ج ) برداشته مىشود ؛ و اللّه اعلم .
لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرائِيلَ ( 134 ) فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ
( 135 )
اگر زايل كنى از ما عقوبت را البتّه ايمان مىآريم به تو ، و بفرستيم با تو بنى اسرائيل را . پس چون زايل كرديم از ايشان عقوبت را ، تا مدّتى كه ايشان رسندگانند به آن ؛ همانوقت ( ناگهان ) ايشان عهد مىشكستند .