مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
( 160 )
هركه آورد يك نيكى ، پس او راست ده چند آن ؛ و هركه آورد يك بدى ، پس سزا داده نخواهد شد مگر مثل آن ( و بر ايشان ظلم نخواهد شد ) ؛ و ايشان ستم كرده نخواهند شد .
تفسير : در
« ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ »
بر مجازات افعال شنيعهء آنها تنبيه شد ؛ و قانون عامّ سزاى نيك و بد با آن توضيح گرديد كه پاداش نيكى ، كم از كم ، ده چند ؛ و اكثرا ، كيفر بدى برابر آن است ؛ يعنى ، هركه يك نيكى كند ، اقلّا ده برابر مثل آن ثواب مىيابد ؛ فزون از آن حدّ و اندازه ندارد :
« وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ »
- الآية » ( ركوع 35 ، بقره ) هركه مرتكب يك بدى شود ، به قدر همان يك بدى سزاى آن قرار داده شده ، فزون از آن نمىشود ؛ تخفيف و بخشايش در اختيار اوست ؛ جايى كه رحمت بدين وفرت « 1 » باشد ظلم امكان ندارد .
قُلْ إِنَّنِي هَدانِي رَبِّي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ دِيناً قِيَماً مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً
بگو : هرآئينه هدايت نموده است مرا پروردگار من به راه راست .
دين صحيح كه آن ملّت ابراهيم است ، درحالىكه يكطرف بود ( مايل بدين حق ) ؛
هامش
( 1 ) . وفور ، فراوانى